Ter gelegenheid van de viering van Koningsdag geeft Quiet Community in Stadsnieuws van woensdag 26 april graag ruim baan aan Marja Wittenbols (foto) van Stichting De Vonk. Wat heeft Tilburg de koning zoal te vertellen? vraagt zij zich af. Een verhaal over armoede en hoop.

Ze stonden met z’n allen te wachten voor de deur van het vergadercentrum. De koning was op werkbezoek in de stad, waar hij zijn verjaardag zou vieren, maar hij was er nog niet. De stad was beroemd om haar aanpak van armoede. Niet dat die was opgelost, juist niet. Het aantal mensen in armoede steeg zelfs, maar dat werd veroorzaakt door de crisis die nog steeds zijn weerslag had op mensen met lage inkomens of hoge hypotheken. Ook de ingewikkelde regelgeving en uitvoering bleef  een groot probleem. En natuurlijk was dat minimuminkomen gewoon te laag om écht te kunnen meedoen. Nee, de armoede werd niet minder. Toch was er in deze stad iets bijzonders aan de hand, en daar zouden ze het met de koning over gaan hebben.

Behulpzaam

Er liep een vrouw langs met aan de hand een fiets met lekke band en twee volle boodschappentassen aan het stuur. Net op dat moment brak een van de hengsels af en viel de inhoud op de grond. De vrouw barstte in tranen uit en keek hulpeloos rond. Iemand uit de groep wachtenden hielp haar de appels op te rapen, een ander nam de fiets over.

“Sorry”, zei de vrouw, ”ik kom net van de Voedselbank en moet dit naar mijn buurvrouw brengen. Ze is ziek, onderin de tas zitten haar medicijnen.”

“Wacht maar”, zei een derde, “ik breng u wel even met de auto. Uw fiets kan er ook in.”

“Maar de koning dan…?” probeerde iemand van de organisatie nog.

“Die is ook koning als ik er niet ben. Succes allemaal, misschien tot straks.”

Tja, de koning… wat moesten ze hem nou vertellen? Zo bijzonder was het toch niet wat er in deze stad gebeurt? Het leek hun een gewone stad, die deed wat moet en kan. Dat gold ook voor henzelf. Een van hen was een schuldhulpverlener, die een gezin helpt dat in de problemen is geraakt door het plotselinge ontslag van vader én moeder. Ze doet haar best om de mensen hun schaamte te laten overwinnen en onderhandelt met hun schuldeisers. Er was een beleidsambtenaar, die zoveel mogelijk ruimte in de wet zoekt om de burgers hun waardigheid laten behouden, ook al zijn ze afhankelijk van voorzieningen om het te redden.

Er was een maatschappelijk werker die vanmorgen nog iemand die voor het éne probleem kwam, ook nog even geholpen had met het andere. Er was een ‘maatje’ dat al bijna een jaar optrekt met een gezin dat in de aanloop naar een schuldenregeling niet de moed mocht verliezen. Er was een vrijwilliger van de ruilwinkel, waar mensen kinderkleding kunnen inruilen voor kleren in een grotere maat. Er was een advocaat die mensen bijstaat, als ze een conflict hebben met de uitkeringsinstantie.

Er was iemand van Vluchtelingenwerk, die aan de politiek laat zien dat de huidige procedures mensen in hun nieuwe land meteen met schulden opzadelen. Er was iemand van een fonds, dat onvoorziene tandartskosten betaalt aan mensen, die door hun schulden daarvoor niet verzekerd kunnen zijn. Er was iemand van een kerk, die met iemand boodschappen gaat doen, als het geld op is omdat de eigen bijdrage van de medicijnen betaald moest worden. Er was iemand van de woningbouwcorporatie, die mensen met een fors gedaald inkomen tijdelijk korting op de huur geeft, plus voorrang bij het zoeken naar een beter betaalbaar huis.

Er was iemand van de welzijnsorganisatie, die activiteiten organiseert met en voor mensen die weinig te besteden hebben. Er was iemand van Leergeld, die zorgt dat de schoolkosten betaald worden, als de ouders dat zelf niet kunnen. Er was iemand van Quiet Community, die bedrijven warm krijgt om belangeloos te geven aan mensen met erg weinig geld. En er was een bewindvoerder, die veel onbetaalde extra uren steekt in de klanten, omdat hij het deze mensen zo gunt dat er eindelijk rust in hun leven komt. Allemaal mensen van een tandje erbij, van groter zijn dan hun functie, van hart voor de mensen met wie ze werken.

Geklungel

Ook was er iemand die al zes jaar van veel te weinig geld moest rondkomen en in die periode hulp van bijna alle andere aanwezigen had gekregen. Nee, haar armoede was niet voorbij. Bovendien had ze ook heel wat geklungel meegemaakt van de organisaties die haar vooruit wilden helpen. En toch, nu ze om zich heen keek, was ze er meer dan ooit van overtuigd: het zijn niet de regelingen en de instellingen die het gemakkelijker maken, maar de mensen die ze uitvoeren. En die stonden – en staan – om haar heen. Ze doen hun werk, rapen figuurlijk vaak appeltjes op, houden fietsen vast of geven haar een lift.

De koning zou komen, maar hij was er nog niet. Intussen doet de stad, doen de ménsen in de stad, wat moet en kan. Op die stoep voelden ze zich allemaal een beetje moe, maar ook de koning te rijk.

Quiet Community en De Vonk

Dit artikel wordt aangeboden door Quiet Community (Boomstraat 131, www.quiet.nl), die zich inzet voor armoedeverzachting en empowerment. Stichting De Vonk (St. Annastraat 20, www.stichtingdevonk.nl) activeert en ondersteunt vrijwilligers en professionals in het tegengaan van armoede en uitsluiting.