Hun gezondheid holde onderuit, en hun banksaldo ook. Maar liefde overwint veel, zo niet alles. 

Brigitte (45) en Willem (55) vertelden hun aangrijpende verhaal in de nieuwe Quiet 500. Onder aan vind je een link naar dat verhaal, maar hier even in een notendop: sinds zij bij elkaar zijn, is het lot hun niet gunstig gezind. Ze hebben er zeven magere jaren opzitten. Door ernstige gezondheidsproblemen zijn ze arbeidsongeschikt én veel minder mobiel geworden. Het geld was chronisch op, en tweeënhalf jaar geleden verhuisden ze noodgedwongen naar een klein chalet op een trailerpark. Daar moeten ze het zien te redden met 60 euro leefgeld per week, ze zijn dan ook aangewezen op de Voedselbank.

Venijnige opmerkingen

Daar kwamen ze voor het eerst in aanraking met de Quiet Community, in de persoon van Esther Croes. Brigitte over die kennismaking: ‘Je vertelt niet zómaar je hele verhaal, wilt om te beginnen maar een stukje kwijt. Maar het voelde goed, en dan vertel je álles.’ Willem vult aan: ‘Ze kon goed luisteren. Veel mensen luisteren niet, die oordelen liever.’ Daar zijn legio voorbeelden van. Brigitte: ‘In een chalet wonen alleen al, dan hebben ze hun mening al klaar. En laatst nog… kijk, niemand zíét aan ons dat we ziek zijn. Ik moet wel veel gebruik maken van mijn scootmobiel, maar nog niet altijd. Maar als je dan een stukje zelf probeert te wandelen, hoor je daar de volgende dag venijnige opmerkingen over maken. Zulke dingen.’

Brigitte en Willem kregen, zo ongeveer als eersten, een Quiet-pasje. Dat opende deuren die normaliter voor hen gesloten blijven. Hun eerste extraatje was een geheel verzorgd gratis diner bij restaurant Sarban. Brigitte: ‘We voelden ons net twee kleine kinderen op een feestje. Dat was héél lang geleden. Die mensen waren zo hartelijk, zo lief voor ons, dat staat in mijn geheugen gegrift.’ Willem: ‘Ik kreeg zelfs nog een duur extra drankje.’ Er waren meer buitenkansen. Een uitstapje naar Safaripark Beekse Bergen, een keertje naar Theaters Tilburg en – zéér welkom vanwege Willems visuele beperkingen – een speciale seniorentelefoon.

Verbondenheid

‘Je moet weten… we kwamen nergens meer, ons kringetje werd steeds kleiner, we zaten steeds maar in dit hok. Al was het alleen maar omdat je geen geld hebt voor benzine. In de zomer is dat goed te doen, maar in de winter… het is hier zó vochtig.’ Willem, opeens: ‘Zij is sterker dan ik. Positiever. Ik zit er ook mee dat ik dingen niet meer kan die ik vroeger zó deed. We hebben nu een lekkage op twee plekken, het druppelt zó op de bank. Vroeger kon ik dat zelf repareren, maar dat gaat nu echt niet meer. En een dakdekker kunnen we niet betalen.’ Brigitte: ‘Laatst hoorde ik opeens poef. Het klonk als een deur die dicht valt, maar het was Willem. Hij was op de salontafel op een trapje gaan staan om op het dak een stuk plastic recht te leggen. En daar lag hij.’ Willem: ‘We hebben er later smakelijk om kunnen lachen, maar het duurde wel even voor ik daar aan toe was. Het frustréért je.’

Het is niet zo dat het stel 24/7 gebukt gaat onder hun gedwongen samenzijn. Willem: ’We hadden het er laatst nog over: dat er geen twee mensen op de wereld zijn die beter op elkaars lip kunnen zitten dan wij. Daar treffen we het dan weer mee, hè.’ Ze kijken elkaar aan,  je voelt de verbondenheid. Ieder hebben ze een tatoeage op de onderarm, van twee harten ineen. Toch knellen de beperkingen van hun huidige onderkomen. Bijvoorbeeld als een van Brigittes tienerzoons er is, in het weekend. Brigitte: ‘Dan is het eigenlijk te krap, en dat geeft soms best spanning. Zo liepen we laatst met de jongste van vijftien in de supermarkt. Willem en ik liepen te… eh… discussiëren of we iets lekkers zouden kopen of niet. Horen we hem opeens zeggen: hou nou eens op met dat gesteggel, ik weet toch hoe weinig geld jullie hebben, we kunnen toch gewoon brood eten? Dat vonden we allebei ontroerend.’

Echt huis

Er is hoop op verbetering. Als de voortekenen niet bedriegen, blijft het bij zeven magere jaren. Willem: ‘We moeten hier weg. Het park gaat sluiten, per 1 januari. Aanvankelijk zag het er somber uit, we hebben geen geld, er was geen alternatief: waar moesten we in vredesnaam heen? Gelukkig is dat nu opgelost.’ Met dank aan een invoelende leefbaarheidsconsulente van de woningstichting. Brigitte: ‘Zij heeft geregeld dat we in januari een woning kunnen betrekken. We hadden haar het verhaal in de Quiet 500 laten lezen, misschien heeft dat ook geholpen. We krijgen weer een echt huis, ook dichtbij de natuur, we gaan er enorm op vooruit. En de vorige bewoners, dat zijn zulke lieve mensen. De koelkast, het fornuis, de gordijnen, de vitrage… we mogen het gratis hebben. Ge-wel-dig.’

Het meest recente aanbod van Quiet bevatte dan ook de nodige symboliek. Willem: ‘We mogen naar De Zevende Hemel, die film. Nou, daar hoefde ik niet lang over na te denken… als ik met háár naar de zevende hemel mag, zeg ík geen nee.’

FOTO: HANS VAN DONGEN

Lees ook het verhaal van Brigitte en Willem uit de onlangs verschenen Quiet 500.

Zaterdag 24 december zond EenVandaag de reportage ‘Een dag uit het leven van Willem en Brigitte’ uit. Klik hier om het fragment te bekijken.

Het verhaal hierboven maakt deel uit van het Quiet Jaaroverzicht 2016. Daarin vertellen vier Members over hun stille armoede. Hieronder de links naar de andere drie verhalen.