Tekst: Laura Mijnders

We ontmoeten elkaar in het Quiet-kantoor te Groningen. Het is gevestigd in een groot pand waarin ook de Voedselbank, stichting Present en de Vakantiebank een eigen plek hebben. Via een brede trap kom ik bij een gang met verschillende kantoren terecht. De indeling doet mij een beetje denken aan een import-exportbedrijf. Daarmee zit ik er niet helemaal naast, er wordt hier immers veel gehaald, gedeeld en gebracht. Vandaag kom ik echter iets halen. En ik kom niet zomaar iets halen; vandaag haal ik het verhaal van Quieteer Lidy om het vervolgens de wereld in te brengen.

Ik vraag Lidy hoe ze met Quiet in aanraking is gekomen. Haar ogen glimmen wanneer ze begint te vertellen. Ze schuift wat dichter naar het puntje van haar stoel.

“Ik ben met Quiet in aanraking gekomen doordat ik het leuk vind om openingen te bezoeken. Zo doe je immers vaak de leukste en meest spontane contacten op! De voedselbank was verhuisd naar een andere locatie in Groningen en ze gaven die dag een rondleiding. Tijdens die rondleiding zag ik collega Marjan met het Quiet-magazine zitten en raakte ik met haar in gesprek. De filosofie en de visie van Quiet, het klopte allemaal met hoe ik als mens in het leven sta. Ik vind het fijn om iets te kunnen betekenen voor een ander. Het motto ‘halen, brengen én delen’ sprak mij ook meteen aan. Ik dacht gelijk: dit wil ik! Ik heb ook iets te brengen. Na er een paar nachtjes over geslapen te hebben heb ik Marjan gebeld. Sindsdien ben ik hier als een vis in het water. Het brengt mij zingeving. Ik kreeg hier de kans om mij echt te ontwikkelen, empowerment in actie! Dat heeft mij ontzettend veel gebracht.”

En hoe ziet een gemiddelde werkdag bij Quiet er voor jou uit?

“Mijn werkdagen begin ik met een halfuurdurende wandeling richting het kantoor. Meestal zorg ik dat ik er om 09.00 uur ben, zodat ik nog héél even alleen kan zijn. Dit geeft mij de mogelijkheid om op stoom te komen. In de ochtend hebben we aan het begin van de dag altijd eerst overleg met elkaar. We bespreken waar we staan, wat we gaan doen en wie wat doet die dag. Ik houd mij voornamelijk bezig met de administratieve taken en verricht hand- en spandiensten. Zo help ik mensen wanneer ze tegen computerproblemen aanlopen. Ik ben hier een echte computer-EHBO’er, haha. Een spin in het web.”

Nu ben ik heel benieuwd; heb je zelf ervaring met het leven op of onder de armoedegrens? En wat betekent dit voor jou?

“Ik zit zelf al een lange tijd in de bijstand. Ik heb nooit met schulden te maken gehad, daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Toch ken ook ik dat gevoel van in de ‘overleefstand’ staan. Maar ik ben gelukkig heel goed in budgetbeheersing. Ik ben hier heel consequent in, de keerzijde is dat ik mijzelf hierin ook wel eens te veel ontzeg.

Ik heb mij bewust verdiept in mijn financiën. Zo maak ik elk jaar een financieel overzicht en bepaal ik een budget. En dat werkt voor mij. Ik heb het geluk dat ik dat kan, er de ruimte voor heb in mijn hoofd. Ik zie bij de voedselbank genoeg mensen voorbijkomen die dit niet kunnen, omdat ze al zo veel op hun bordje hebben liggen. Schulden, eenzaamheid, psychische problemen of verslaving. Ik gun iedereen de juiste hulp en steun. Zonder oordeel en met de juiste intenties. Maar ik begrijp ook dat het leven je kan overrompelen, je kan verlammen. Ook ik ken de eenzaamheid die hiermee gepaard gaat.”

Wat heeft Quiet voor jou als mens betekent?

“Het Quiet-team gaf mij het gevoel dat ik mijn ding kon doen. Dat heeft wel een paar maanden geduurd hoor, voor ik mijn eigen ruimte durfde in te nemen. Ik het begin was ik onzeker en vanuit mijn onzekerheid wilde ik soms te veel en te snel. Ik aarzelde veel over de nieuwe uitdagingen. Maar ik voelde mij al snel gewaardeerd en gezien in het team. En ik kreeg de vrijheid om mij te ontwikkelen.

Ik ben bij de Quiet op mijn eigen waardigheid aangesproken. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Dat vind ik ook het mooie van het werken bij Quiet, die gelijkwaardigheid. Je empowert en inspireert elkaar, als mens en als teamlid.

Ik hoop dat mijn verhaal ook weer anderen inspireert. Ik wil laten zien dat je drempels kunt nemen, hoe spannend en hoog deze ook zijn. Een paar maanden geleden liep ik hier nog rond met het idee dat ik voorlopig nog niet zou kunnen werken. En eerlijk is eerlijk; ik moest ook heel erg wennen aan het werken met meerdere mensen op één kantoor. Vaak was ik wanneer ik thuiskwam helemaal kapot. Inmiddels ben ik van 2 à 3 uur per dag, naar twee volle dagen per week gegaan.”

Hoe zie je de toekomst? Welke dromen heb je?

“Ik zou graag mijn EHBO-kennis rondom computers verder willen uitbreiden. Ik heb zojuist het boek ‘Windows voor Dummies’ bij de bibliotheek opgehaald. En ik ben aan het onderzoeken of ik mij hierin kan scholen. Vanaf 1 maart heb ik bij Quiet Groningen een participatiebaan. Dat was een flinke stap in mijn proces.”

Zijn er nog dingen die je verder belangrijk vindt?

“Mensen die niet op of onder de armoedegrens hebben geleefd, weten vaak niet wat het is om in een overleefstand te staan. Op alle facetten heeft het effect; op je gedrag en op de keuzes die hieruit voortvloeien. Op je sociale omgeving en je familiebanden. Ik heb heel veel gekregen in mijn leven, ik hoorde mensen soms denken: ‘zij krijgt altijd alles maar’. Mensen beseffen lang niet altijd dat het hard werken is wanneer je genoodzaakt bent om van de bijstand gebruik te maken. Het is knokken om rond te komen en uit te moeten zoeken bij welke instantie je voor welke regeling moet zijn. Niets gaat vanzelf. Het is soms heel verleidelijk om dan in een slachtofferrol te kruipen. Maar je steeds bewust zijn van je eigen gedachten, vooroordelen en gedrag heeft mij geholpen. De drive om mij te ontwikkelen en te groeien gaven me de kracht om te komen waar ik nu ben.”