Esther Croes heeft nog meer dromen om na te jagen

Eind april had Esther Croes haar laatste werkdag bij Quiet Tilburg. Na vijfenhalf jaar zwaait ze af bij de community, die ze vanuit het niets mee opbouwde. Een mooi moment om in verwondering om te zien en… vooruit te kijken naar een nieuwe uitdaging.

Ze was indertijd net aan het bijkomen van tien jaar in de veeleisende musicalsector. Eerst bij Albert Verlinde, na het samengaan met het bedrijf van Joop van den Ende nog een jaartje bij Stage Entertainment. Bij fusies kun je doorgaans wachten op het schrappen van banen. En jawel, Esthers functie verviel. Ze was er niet eens heel rouwig om. 

“Eerlijk gezegd was ik blij dat die keuze voor mij werd gemaakt. Het was een mooie tijd geweest en ik heb er veel geleerd over hoe je evenementen opzet, financieel onderbouwt, uitvoert. Maar ik voelde dat ik toe was aan iets heel anders. Zingeving. Minder buitenkant, meer binnenkant. Concreet iets betekenen voor een ander. Dat heb ik van huis uit meegekregen en daar wilde ik graag in de praktijk mee aan de slag.”

Het was dan ook een fraai staaltje serendipiditeit (daarover later meer!) toen in het najaar van 2015 Hans van Vugt bij haar aanklopte. Hij was bestuurslid van de Stichting Quiet 500, en als oprichter van Festival Mundial bekend met Esthers vaardigheden. “Hij vroeg of ik wilde helpen een Quiet Community op te zetten. Armoede verzachten, en van daaruit mensen versterken. Nou, die uitdaging kwam dus als geroepen.”

Stoomcursus armoede

Maar wat was nou eigenlijk de bedoeling? Esther herinnert zich nog haar ‘sollicitatiegesprek’. “Het ging over het werven van sponsors die gratis hun producten of diensten ter beschikking zouden stellen. Aan welke aantallen ze dachten, wilde ik weten. ‘Nou, veertig bedrijven zou heel mooi zijn’, zei iemand. Ik flapte er meteen uit: ‘Véértig!?? Mag het ook ietsje meer zijn?’ Nou, ik kon meteen aan de slag. Mijn eerste werkdag was 17 oktober, Wereldarmoededag.” 

Zo begon ze aan ‘project Quiet’, eerst met Tom Pijnenburg, later met Jean-Pierre Joos. Ze kreeg een stoomcursus armoede in Tilburg. Members inschrijven aan een tafeltje bij de Voedselbank “De emoties van de mensen bij hun eerste keer daar, hun verhalen… wij hadden het thuis vroeger ook best zwaar, maar dat was niet te vergelijken met wat ik bij de huisbezoeken te horen kreeg. Dat gaf me éxtra motivatie om een tandje bij te zetten.”

Sociale stad

Esther richtte zich van meet af aan, samen met collega Yvette ten Brink, nadrukkelijk op het binnenhengelen van sponsors. Haar zelfopgelegde scherpe targets zorgden wel voor de nodige stress. “Het probleem is: ik vind mezelf helemaal geen goede verkoper. Maar als je ergens in gelóóft, dan gá je er ook volledig voor. Ik begon met de winkeliers op de Korvelseweg, daar woonde ik zelf. Gewoon binnenlopen en vragen, maar wel met klotsende oksels, hoor. Voor mijn eerste officiële presentatie, bij de ondernemers aan de Piushaven, ging ik dóód.”

Goede verkoper of niet, het Quiet-verhaal werkte: het hart van Korvel, van oudsher solidair, was snel gewonnen en ook in de haven was het goed hengelen, die was in no-time Quiet-proof. Esther: ”Tilburg is vanuit het verleden een stad met veel armoede, maar is ook een heel sociale stad. Natuurlijk moet je heus weleens een discussie voeren, maar al gauw is het dan: hoe kan ik helpen, wat heb je nodig? Niet lullen, maar poetsen. Dat spreekt mij aan.”

Omgekeerd bleek Esther – met haar vol vuur gebrachte verhaal, goed onderbouwd, wars van gladde praatjes – bij velen de gunfactor te hebben. Het sponsortal zou uiteindelijk oplopen tot ruim 400, net voor corona dan. “Nu staan er natuurlijk wat op pauze, maar ik ben vol vertrouwen dat ze weer actief worden als ze zelf weer vooruit kunnen”, aldus Esther.

Voluit durven leven

Dat reactiveren zal dan voortaan wel zonder haar moeten verlopen, want Esther gaat weg, net nu voor haar – als overtuigd freelancer – een vast contract in het verschiet lag. Maar ze wil nóg meer zingeving, de diepte in. “Ik heb al die jaren naast Quiet mijn eigen praktijk gehad, Croes Connect. Mensen  ondersteuning geven, nog directer dan bij Quiet. Met yoga, mindfulness, bewustzijnstrainingen, het verminderen van stress… het hele scala.” 

Angst voor het diepe heeft Esther niet. “Je moet voluit durven leven, je angsten opzij zetten en je dromen najagen. Dit is nog een stap die ik heel graag wil zetten. Nu is het moment. En ik kan Quiet met een gerust hart achterlaten, de structuur staat als een huis, dat scheelt.”

Vertrouwen

Terugkijkend op haar tijd bij Quiet overheerst bij Esther dankbaarheid. “Alleen al voor de kans die je hebt gekregen: je begint met een leeg doek en we hebben ons eigen schilderij mogen maken en met z’n allen mogen inkleuren. Maar vooral ook voor het vertrouwen dat al die mensen aan Quiet en aan mij hebben gegeven: financiers, sponsors, bestuur, members, vrijwilligers, partnerorganisaties.” 

En ja, de sterren stonden gunstig. “Het is opvallend vaak voorgekomen dat we met een probleem zaten of over een project of actie zaten te dubben en dat de oplossing zich opeens als vanzelf aandiende. Dan bood bijvoorbeeld net iemand kennis of hulp aan die ons verder bracht. Van members van het eerste uur als Eric Rugebregt en Ingrid Elskamp en al die anderen die opstonden om de inloopochtenden vorm te geven tot ondernemers- en serviceclubs die ons vaak een beslissend zetje gaven… serendipiteit, toch?”