Tekst: Christine Slurink-Schotman | Illustratie: Gerda van Rijs

Allereerst geeft Annet aan dat ze haar verhaal anoniem wil doen. ‘Ik schaam me er zelf niet voor. Ik ben altijd open en eerlijk, maar dit wil ik voor mijn kinderen. Die worden al vaak gepest op school omdat we weinig geld hebben en dat wil ik ze niet aandoen’.

Al 27 jaar is Annet zielsgelukkig getrouwd, zo vertelt ze. Samen hebben ze een dochter van 19 en een zoon van 14 jaar. 16 jaar geleden kochten ze een eigen huis. Mede door een moeilijke jeugd was er geen spaargeld, maar ze konden het huis kopen met een beleggingshypotheek tegen lage rente. Annet werkt in een supermarkt en in die tijd werkte haar man in vaste dienst. ‘We kregen onze zoon daar en hebben er altijd supergelukkig gewoond.’

 

Openhartoperatie
Tijdens de crisis in 2012 komt haar man na een reorganisatie op straat te staan. ‘Mijn man had daar 15 jaar hard gewerkt en kreeg nog een bonus mee. Het komt wel goed, dachten we; er is altijd wel werk.’ Hij vond via het uitzendbureau een nieuwe baan, maar al gauw kreeg hij lichamelijke klachten. Uiteindelijk kwam hij in het ziekenhuis terecht en onderging met spoed een openhartoperatie. Hierdoor werd hij niet aangenomen bij zijn nieuwe baan en kwam hij in de ziektewet terecht. Na heel veel moeite werd haar man uiteindelijk afgekeurd.

 

Tussen wal en schip
‘Mijn man werkte altijd in ploegendiensten, maar de ploegentoeslag telde niet mee bij de berekening van de hoogte van de uitkering. Dit scheelde dus € 600,- per maand. Zelf heb ik fybromyalgie, waardoor ik niet meer kan werken dan maximaal 12 uur in de week. We wilden niet verhuizen, we woonden daar zo fijn. Voor heel veel regelingen vielen we net tussen wal en schip. Zo was ons maandbudget €17,- te hoog om voor de Voedselbank in aanmerking te komen. Uiteindelijk sloten we een tweede hypotheek en een krediet af.’

‘We hebben geprobeerd om het vol te houden, maar uiteindelijk hebben we het huis moeten verkopen en wonen we nu in een flatje. Dat is voor het hele gezin een flinke knauw geweest. De kinderen wilden niet weg uit de oude buurt. Ze moesten enorm wennen. Mijn dochter ging van een eigen zolder naar een plek waar we continu op elkaars lip zitten. Bovendien leefden we zó zuinig. Alles wat we hadden, ging naar de kinderen. Zij moesten op deze nieuwe plek al zoveel missen. Ik kocht bijvoorbeeld geen kleding voor mezelf’ vertelt Annet.

 

Houd je kinderen in de gaten
De financiële situatie drukt zwaar op het gezin van Annet. Uiteindelijk krijgt haar dochter en zoon beide psychische problemen. ‘Mijn dochter en ik waren altijd twee handen op één buik, maar ze leek ineens een ander persoon. Onze kinderen zijn ons alles, dus als er iets met hen is, is dat vreselijk. Ik wil mensen waarschuwen: houd je kinderen in de gaten, zeker in zo’n situatie. Veel mensen beseffen niet dat dit heel zwaar is voor hen. Mijn kinderen hadden een vader die ineens zwaar ziek was, ze raakten hun huis én hun vriendenkring kwijt. Wij zijn goede ouders, we zijn er dag en nacht voor hen. Maar dat is op zo’n moment niet genoeg. Ouders kunnen nog zo sterk zijn, voor pubers werkt het anders. Dus houd de kinderen in de gaten. De juiste hulp krijgen voor je kind is zo belangrijk’, benadrukt Annet.

 

Geen zakgeld
‘Ook voelen kinderen zich vaak schuldig. Mijn zoon wilde Nike-schoenen en zei dan: “Ik betaal wel 50,- mee”. Hij spaarde zijn verjaardagsgeld hiervoor, want zakgeld kreeg hij niet’. Op school wordt hij soms uitgelachen en gepest. ‘Dat raakt je in het hart’, zegt Annet. ‘De maatschappij is zo op geld gericht. Andere kinderen op school vertellen dat ze op vakantie zijn geweest naar Spanje of Griekenland en hij kan dan vertellen dat hij naar Mini-world in Rotterdam ging. Als ze thuiskomen zeggen ze: “Mama, ik snap het niet. Ze klagen over het zwembad dat niet verwarmd was”. Terwijl wij het hebben over het wel of niet kopen van een nieuwe trui.’

Facebook zet Annet soms uit: ‘Op slechte dagen doet het pijn om te zien dat andere mensen uit eten gaan. Een uitje mis je soms heel erg. En dat hoeft echt niet heel luxe hoor.’ Afgelopen zomer gingen Annet en haar man voor het eerst in 20 jaar weer samen weg. ‘We mochten de auto lenen van mijn vader en konden zo een dagje naar Luxemburg.’

 

Schuldhulpverlening: de beste keus van ons leven

Anderhalf jaar(?) geleden kloppen ze met een schuld van € 24.000,- aan bij schuldhulpverlening. ‘Dat was de beste keuze van ons leven’, aldus Annet. ‘Ik heb een administratieve achtergrond, dus dacht altijd dat ik alles wel kon oplossen en geen hulp nodig had. Maar we waren alles zo beu. Nu krijgen we weekgeld en budgetbeheer. We zitten nog 15 maanden in de schuldhulpverlening en dan zijn we eruit’, klinkt Annet opgelucht.  ‘Sinds we in de schuldhulpverlening zitten, kunnen we wel bij de Voedselbank terecht. Toentertijd hebben we alles geprobeerd, maar lukte het niet. Nu krijgen we van alles. We hebben minder zorgen. We krijgen een tas vol eten en via Leergeld kregen we spullen voor school. Het is echt een verrijking voor ons gezin’.

 

Een lichtpuntje aan het einde van de tunnel
Via de Voedselbank komt het gezin bij Quiet Drechtsteden terecht. Via Quiet krijgen de kinderen een tweedehands MacBook en een tweedehands Iphone. ‘Dat is zo’n luxe’ zegt Annet, ‘mijn dochter kreeg een fotoshoot, dat was erg leuk. De Highfive Foundation zorgde voor een nieuwe fiets voor mijn zoon. Ook geweldig! Via de SantaRun mocht mijn man iets met het gezin ondernemen. Toen zijn we naar de Efteling geweest. We kregen treingeld en zakgeld mee; het was voor ons een topuitje. Geweldig om mee te maken. Normaal geven wij heel graag, maar nu mogen we ook ontvangen. Je schiet er vol van. Je beseft dan pas dat er nog zoveel goede mensen op de wereld zijn. Deze mensen zorgen voor een lichtpuntje aan het einde van de tunnel.’

Het is een heftige tijd geweest voor Annet en haar gezin. ‘We hebben veel emotionele dingen meegemaakt en zijn dankbaar dat het nu met de kinderen weer goed gaat. Wel houd ik mijn hart vast voor straks als we uit de schuldhulpverlening zijn. Hopelijk vallen we niet weer tussen wal en schip.’ Tot slot zegt Annet: ‘Viereneenhalf jaar hebben we lopen worstelen en ook nu is het nog steeds niet gemakkelijk. Maar doordat we dit nu allemaal mogen meemaken voelen we zoveel dankbaarheid.’