Tekst & Fotografie: Daniëlle Vliegenthart

Dat iedereen in een vervelende situatie kan komen, bewijst het verhaal van Biedja. Lange tijd leefde zij in een veilige en comfortabele omgeving. Als getrouwde vrouw en moeder van 3 kinderen had ze een leuke baan, woonde ze in een fijn huis en had ze nog nooit met schulden of het aanvragen van een uitkering te maken gehad. Ruim tien jaar geleden besloot Biedja na 19 jaar huwelijk te scheiden van haar echtgenoot, omdat ze uit elkaar gegroeid waren. De scheiding was nog niet rond, wanneer achtereenvolgens haar beide ouders ernstig ziek worden en uiteindelijk binnen een jaar overlijden. Biedja lijkt haar geluk weer te vinden in een nieuwe liefde: een man die haar in eerste instantie alle aandacht geeft maar naar verloop van tijd zijn ware aard toont. De man mishandelt Biedja zowel geestelijk als lichamelijk en wanneer ze met behulp van de politie hem uit huis laat plaatsen, komt ze erachter dat hij haar met een schuld van 50.000 euro achterlaat. Biedja vraagt zich af hoe haar leven in een paar jaar tijd zo radicaal om kon slaan en weet niet waar ze moet beginnen. Dit is het verhaal van een sterke vrouw die de nare ervaringen in haar leven als levenslessen is gaan beschouwen en dankzij haar positiviteit heeft weten op te krabbelen uit een heel diep dal.

Biedja, kun je iets vertellen over jouw verhaal?
“In 2008 besloot ik te scheiden van mijn toenmalige echtgenoot. Niet veel later werd mijn moeder plotseling ziek en werd er geconstateerd dat zij een hersentumor had. Ik ondersteunde mijn moeder bij de ziekenhuisbezoeken en zorgde na de operatie voor haar. Niet veel later bleek mijn ook vader ziek te zijn. Bij hem werd de ziekte ALS vastgesteld, een ziekte waar destijds nog niet zoveel over bekend was. We kregen te horen dat mijn vader een maand tot een jaar te leven zou hebben en zowel wij als de artsen hadden helemaal geen idee hoe deze resterende periode zou verlopen, laat staan waar we rekening mee moesten houden. Uiteindelijk zijn binnen een jaar tijd mijn beide ouders overleden. Ondertussen lag ik nog in scheiding en stond door de economische crisis, ook mijn baan op de tocht. Alles om mij heen leek weg te vallen. Totdat ik een man ontmoette, die heel lief voor mij was en goed kon luisteren. Hij nam me mee naar buiten en liet mij tot rust komen. Ondanks dat hij totaal mijn type niet was, kreeg ik toch gevoelens voor hem.”

 

 

“Waar ik in het begin op een voetstuk was geplaatst, kon ik al gauw na het samen wonen niets goed meer doen”

Hoe ontmoette je deze nieuwe man?
“Hij was APK keurmeester bij de garage, waar mijn auto gekeurd moest worden. Hoewel ik nooit zo spraakzaam was tegen vreemden, raakten we door zijn dochtertje aan de praat. Hij had haar meegenomen naar zijn werk en zij zat net als ik te wachten in de wachtruimte. Hij mengde zich in ons gesprek en we hielden contact. Hij vertelde in het begin vaak over wat hij allemaal had meegemaakt, onder andere dat zijn huwelijk op de klippen was gelopen en ik voelde een bepaalde verbondenheid: we zaten in hetzelfde schuitje. Wat ik mij nog goed kan herinneren is dat hij al vrij snel aandrong op een relatie, maar ik de boot afhield. Op een gegeven moment overleed mijn moeder, mijn vader was reeds eerder in dat jaar overleden. Ik zat er helemaal doorheen. Nog voor ik het goed en wel besefte, was hij bij mij ingetrokken. Ik vond het zelf allemaal heel snel gaan, maar op een of andere manier kon ik het geen halt meer toeroepen. Voor mijn gevoel was ik op een sneltrein gestapt en kon ik niet meer uitstappen.”

Je gaf aan dat hij je in het begin heel veel aandacht en liefde gaf. Wanneer sloeg zijn gedrag om?
“Waar ik in het begin op een voetstuk werd geplaatst, kon ik al gauw na het samenwonen niets meer goed doen. Ik was geen goede moeder, geen goede vrouw, niks deugde meer aan mij. Nu weet ik wat een narcist is, maar destijds nog niet. Ik zag altijd het goede in de mens, dacht dat iemand nooit helemaal slecht kon zijn, maar dat bleek naïef. Later is gebleken dat het zijn bedoeling is geweest om mij te onteigenen van mijn huis, om zo aan kapitaal te komen. Toen bleek dat dit niet mogelijk was, doordat het huis nog eigendom was van mijn ex-man, zijn de mishandelingen begonnen. Puur uit frustratie omdat zijn plannen niet door konden gaan. Hij heeft mij meermaals bont en blauw geslagen waar mijn twee jongste kinderen (destijds 13 en 15 jaar) bij waren. Daarna vertelde hij hen dan dat ik dit had verdiend omdat ik bijvoorbeeld vreemd was gegaan. Hij verzon steeds de meest achterlijke verhalen, die absoluut niet waar waren. Mijn kinderen zagen het met lede ogen aan en hebben meerdere malen gezegd ‘mam, je moet de politie bellen.’ Maar ik kon het niet. Ik schaamde mij zo.”

 

“Als hij mij achtereenvolgens bleef slaan en schoppen, schakelde ik me als het ware uit”

Wat deed de mishandeling met je?
“Als hij mij achtereenvolgens bleef slaan en schoppen, schakelde ik mezelf als het ware ‘uit’. Daarna  overheerste het gevoel van schaamte en de gedachte ‘wat is mij nu overkomen?’ Mijn familie vertelde ik niets over de mishandelingen, dat voelde als falen.”

Wanneer kwam het moment waarop je dacht ‘nu is het genoeg’?
“Op een gegeven moment wist ik natuurlijk wel dat het beter was om deze relatie te beëindigen maar ik wist niet hoe ik van hem af moest komen. Totdat ik een ingeving kreeg. Hij was erg gesteld op mijn lange haren, hij zei vaak hoe prachtig hij het vond. Op een dag ben ik naar mijn broer toe gegaan en heb hem gevraagd mijn haar te knippen. ‘Doe maar een jongenskoppie, lekker kort!’ riep ik nog. Die avond hadden we een feestje en toonde ik mijn nieuwe coupe aan een vriend van hem. Hij zag het en werd des duivels, hij ging helemaal door het lint! Ik probeerde hem te kalmeren en zei dat we het thuis wel uit zouden praten. Mijn dochter en zijn familie waren er immers bij en ik wilde niet ‘en publique’ ruzie maken. Hij bleef echter tekeer gaan en mijn dochter vond het mooi geweest. Ze zei ‘mam, we gaan nu weg’. Eenmaal met mijn dochter in de auto, probeerde hij mij er op de parkeerplaats uit te trekken. Het ging er hard aan toe en per ongeluk raakte hij niet mij, maar mijn dochter. Dat was het moment dat er een knop om ging. Mijn dochter schreeuwde ‘mama, je gaat er nú een punt achter zetten, anders ga ík weg’. Dat was voor mij echt de druppel.”

Hoe ben je toen van hem afgekomen?
“Onderweg naar huis heb ik de politie, mijn broertje en zusje gebeld. Eenmaal thuisgekomen, hebben we zijn spullen bij elkaar gezocht. Dat ik hem eruit zette accepteerde hij niet en hij heeft mijn hele huis èn auto stuk geslagen. Hij heeft heel veel schade aangericht maar het maakte mij niet uit, als hij maar weg ging. Met behulp van de politie is hij weggegaan. Eenmaal alleen thuis, kwam ik erachter dat hij al mijn bankrekeningen – inclusief die van mijn kinderen – geplunderd had. Ik had hem in de anderhalf jaar tijd dat we samen waren, vertrouwd en hem alle toegang gegeven. Ik heb er zelfs mee ingestemd dat hij een rijschool was begonnen onder mijn naam.”

Kun je schetsen hoe je situatie op dat moment was?
“Ik had geen rooie cent meer. Er kwamen schuldeisers, die nog geld van de rijschool te goed hadden en dat stond op mijn naam. Ik had mij nooit met het bedrijf bezig gehouden en wist nergens van af. Stom natuurlijk. Daarbij kon ik ze niet betalen. Ik heb letterlijk lege flessen ingeleverd om brood te kunnen kopen. Spijtig genoeg heb ik zelfs af en toe moeten stelen, om mijn kinderen te eten kunnen geven. Later ben ik in de supermarkt het op gaan biechten en heb ik uitgelegd waarom ik het heb gedaan. De supermarktmanager was gelukkig begripvol.”

 

“Ik heb geleerd mijn eigen boontjes te doppen”

Hoe ben je te werk gegaan om uit deze situatie op te krabbelen?
“Gelukkig waren een oom en tante van mij zo lief om in het begin te helpen door boodschappen te betalen, zodat er in ieder geval te eten was. Ik besloot voor mijzelf te gaan vechten en ben hulp gaan zoeken. Weet je wat het is? Mensen om je heen vertellen je allemaal wel wat je moet doen, maar niemand pakt je bij de hand. Je mag best weten dat ik daar in het begin best een beetje boos over was. Toch denk ik nu dat het wel ergens goed voor is geweest. Ik heb geleerd om mijn eigen boontjes te doppen. Ik ben zèlf op pad gegaan en heb hulp gezocht bij de politie, een advocaat maar ook bij hulporganisaties als Yulius en Vivenz. Het is heel belangrijk dat je je omringt met mensen die je wél aan de hand meenemen èn die je geloven. Aan mensen die alleen maar dingen zeggen als ‘je hebt het aan jezelf te danken, je bent zelf met die man in zee gegaan of je was er zelf toch bij’ heb je niks op zo’n moment. Ik wilde mezelf niet meer verklaren, ik vroeg om hulp.”

Je nam een advocaat in de arm. Waarom vond je het nodig om je onschuld zwart op wit te krijgen?
“Die bevestiging op papier was heel belangrijk voor mij. Ik had inmiddels begrepen dat ik niet de enige was, die dit was overkomen en heb een aantal andere benadeelde vrouwen benaderd. Ik vroeg ze om ook aangifte tegen hem te doen en mee te werken in de rechtszaak, die ik was gestart. Jammer genoeg wilden zij niet meewerken omdat hij hen wijs had gemaakt dat ik gek was en geobsedeerd door hem. Dat is spijtig, maar ik heb voor mezelf doorgezet en ben in mijn gelijk gesteld.”

Denk je dat deze man, achteraf gezien, vanuit voorbedachte rade heeft gehandeld?
“Ja, achteraf gezien denk ik van wel. Hij wist van begin af aan énorm veel over mij en mijn familie.  Het leek wel alsof hij mij langere tijd in de gaten had gehouden en mijn levensstijl had onderzocht. Overigens kwam ik al jaren bij deze garage en had hem daar nog nooit gezien.”

Wat is je uit deze periode het meest bijgebleven?
“Ik weet nog goed dat ik op het sterfbed van mijn vader vertelde over mijn voorgenomen scheiding. Mijn vader zei tegen mij ‘Kind doe altijd wat je hart jou ingeeft. Kijk niet naar wat een ander er van vindt, maar doe datgene waarvan jij denkt dat het goed is voor jou’. Dat heb ik heel erg ter harte genomen. Ook al heb ik een hele nare periode achter de rug, ik heb er ontzettend veel van geleerd. Ik zou de hele situatie negatief kunnen benaderen maar dat wil ik niet. Ik ben voor mijn kinderen en voor mijzelf opgekomen en ben het gevecht aangegaan. Dankzij EMDR* therapie ben ik gelukkig in staat om over deze periode te kunnen praten. Natuurlijk ben ik in het begin ook boos geweest, het ging echt niet altijd van een leien dakje. Maar ik heb daarentegen ook zoveel lieve mensen ontmoet, die ik zo ontzettend dankbaar ben voor al hun hulp. Ik weet niet hoe ik sommigen ooit kan bedanken. Dat ik al deze hulp mocht ontvangen, betekent dat ik toch nog wel iets goeds gedaan moet hebben in dit leven.”

Hoe ziet je leven er nu uit?
“Via de gemeente ben ik in contact gebracht met een groep vrouwen die onder begeleiding van een kunstenares schilderen. Ik had nog nooit een penseel aangeraakt, ik kon niet eens tekenen! Toch ben ik er aan gaan deelnemen. Het schilderen geeft rust. Iets waar ik na jaren vechten, nu heel erg behoefte aan heb. Wist je dat ik zelfs al één werk heb verkocht? Ook heb ik aan al mijn kinderen een schilderij gegeven. Onlangs heb ik er ook één voor mijn tante gemaakt, die zoveel voor mij heeft gedaan. Ze vond het schilderij dat ik had gemaakt van een groep vrouwen, heel erg mooi. Voor haar heb ik deze nogmaals gemaakt, in haar lievelingskleuren. Ze stuurde mij van de week een appje met een foto, waarop het schilderij te zien is in haar huis. Ik ben blij dat ik dit als blijk van dank aan haar heb kunnen geven. Verder ben ik nog niet zo lang geleden verhuisd, naar deze flat. Het oude huis is verkocht omdat ik nog wat schulden af wilde betalen. Dat ik deze flat vond in een andere gemeente binnen de Drechtsteden, kwam eigenlijk wel goed uit. Ik voel dat het tijd is voor een nieuwe start. ”