In een enorme loods in Stokhasselt, volgestouwd met oude stoelen, bankstellen, tafels en kasten loopt een jong, Oekraïens stelletje te snuffelen; ze zoeken een eikenhouten bankstel met lederen kussens voor een tante die in de buurt woont. Er is voortdurend aanloop hier bij Peerke. ‘In- en verkoop gebruikte meubels, inboedels en partijgoederen’, vermeldt de advertentie op de Quiet-site. Peerke is altijd geïnteresseerd in ‘goede gebruikte meubels van diverse pluimage’.

Peerke is Peter Hessels (54), een man van wie meteen zijn blonde haar en donkere wenkbrauwen in het oog springen. Het is de enige franje die hem aankleeft. “Iemand zei laatst: ‘Peer, jij doet al 33 jaar aan armoedebestrijding.’ Ik geef de spullen normaal gesproken niet weg, maar iedereen kan hier een goede stoel vinden vanaf één euro. Ik had er nooit bij stilgestaan dat ik aan armoedebestrijding doe, maar het is misschien wel zo. Niemand hoeft op een bierkratje te zitten. Sterker: zo’n kratje is duurder dan een stoel bij mij.”

Hij doet dus mee aan de Quiet Community. “Ik stel meubelen beschikbaar voor de interieurprojecten.” Waarom? “Omdat het moet. Voor de inkoop kom ik bij veel mensen over de vloer. Dan zie je meteen wat er aan de hand is. Arme mensen zijn niet lui of slecht van inborst. De meesten hebben gewoon pech gehad, al was het maar omdat veel genetisch is bepaald. Je drinkt een glas bier en de rest van je leven kun je niet meer van het bier afblijven.” Tilburg ziet hij als een arme stad. “Het is schrikbarend, vind ik. Ik zie het aan de mensen die soms drie, vier keer terugkomen voor een bankje van zes tientjes.”