‘Het is makkelijker dan ooit om met elkaar in contact te komen’, zegt mijn vriend. We hebben een gesprek over het stukje tekst dat ik ga schrijven over armoede. Ik vraag hem wat hij bedoelt. ‘Vroeger waren mensen veel meer bij elkaar betrokken. Onderling hielp men elkaar veel meer. Dit ging vanzelf. Tegenwoordig zijn er zoveel social media kanalen waardoor je snel én makkelijk met een ander in contact kan komen. Makkelijker dan ooit! En juist het tegenstrijdige hieraan vind ik dat we juist nu leven in een tijd waarin we individualistischer of misschien wel egoïstischer zijn dan ooit.’

 

‘Het is ons met de paplepel ingegoten’

 

Beiden hebben wij van huis uit geleerd, om gul en vrijgevig te zijn naar anderen. Om anderen die het moeilijker hebben te ondersteunen. Anne door zijn moeder die altijd klaarstaat om voor iedereen te zorgen. Zij zal de eerste zijn die een ander zal verzorgen en verwennen. Zelf heb ik heel jong al meegekregen om te geven. Geven aan anderen die het nodig hebben. Mijn ouders zijn super snel na de tsunami naar Sri Lanka gevlogen om mensen in nood te helpen. En los van deze wereldramp zetten mijn ouders zich altijd in voor de minder bedeelden in binnen- en buitenland.

Je kan dus zeggen dat geven ons met de paplepel is ingegoten.

In mijn werk als ambulant woonbegeleider kom ik in de diverse gezinnen nog flinke armoede tegen. Ik zie regelmatig ouders struggelen, iedere cent omdraaien. Ook zie ik verdrietige kindergezichtjes omdat zij geen kinderfeestje kunnen vieren. Soms gaat de armoede van generatie op generatie, maar soms is het ook gewoon stomme pech. Door een vervelende vechtscheiding of het verliezen van het hoofdinkomen door een ziekte.

 

Armoede onder kinderen houdt de gemoederen bezig

Dat kinderen moeten opgroeien in armoede houdt de gemoederen enorm bezig. Ik kom wekelijks armoede in alle vormen en gradatie tegen. Ik vind het verdrietig om te horen dat er veel kinderen zijn die  te weinig vanzelfsprekendheden in hun leven hebben. Vanzelfsprekendheden zoals een gevuld broodtrommeltje om mee te nemen naar school. Een warme maaltijd of passende seizoen kleding die bij het seizoen past.  Ik zie elke week wel stress bij de kinderen die niet kunnen meedoen met hun leeftijdsgenootjes. Dit is pijnlijk om aan te moeten zien. Gelukkig komt armoede steeds vaker in het viezier van de regering. En zijn er talrijke initiatieven die hier iets aan willen doen of proberen het leed te verzachten. Zo kunnen gezinnen gebruik maken van landelijke stichtingen zoals Stichting Leergeld Drechtsteden en Stichting Jarige Job. Ook zijn er lokale initiatieven zoals Quiet Drechtsteden die zich enorm inzetten tegen armoede.

 

Opgroeien in armoede wat betekent dat?

In Nederland gaan er regelmatig kinderen zonder ontbijt naar school. Dragen ze in de winter zomerkleding en zijn ze daardoor vaker ziek. Voor mij is het geen ver-van-mijn-bed-show door mijn werk. Kinderen kunnen niet altijd meedoen. Dit vind ik schrijnend. In mijn werk probeer ik het in alle gezinnen zo fijn mogelijk voor de kinderen te maken door stichtingen aan te schrijven. Zo kunnen zij ook genieten van een kinderfeestje en Sinterklaascadeautjes. Kinderen hebben vaak veel stress door de problemen thuis. Hierdoor kunnen ze achterlopen in hun leerontwikkeling op school.

 

Het geeft ons voldoening!

De kinderen van mijn vriend komen op dit vlak niks te kort. Hun ouders zijn gescheiden dus zij krijgen vaak alles twee keer. De jongste zeurde dat hij met Sinterklaas niet genoeg had gekregen. Iets wat ons in het verkeerde keelgat schoot. Als stiefmoeder wilde ik ze iets van mezelf meegeven. Op jonge leeftijd heb ik namelijk mogen zien en ervaren hoe armoede er aan de andere kant van de wereld uitziet. We zijn samen met de kinderen hun kamers gaan opruimen. Ze moesten wegdoen waar ze niet meer mee speelden en wat nog goed was voor een tweede ronde. Ze legden zelfs speelgoed apart waar ze zelf nog mee speelden. Toch wilden ze dit aan andere kinderen geven.

Eenmaal aangekomen in Sri Lanka kwamen we langs een dor grasveldje. Hier waren kinderen met een grote stok en een kapotte tennisbal aan het spelen. De kinderen werden uitgenodigd voor een spelletje honkbal. Samen met de lokale mensen stonden we te joelen bij elke slag die gedaan werd. Naderhand besloten de kinderen zelf dat ze hier hun speelgoed wilden gaan uitdelen. ‘Deze kinderen verdienen het echt hè Thilata? En heb je dat kleine meisje gezien, ze was helemaal blij met haar nieuwe rugzakje’. Het doet mij goed om de kinderen zo te zien. En de jongens, die waren superblij dat de kindjes zo enthousiast waren. De oudste merkte op dat de kinderen eigenlijk niet ongelukkig leken ondanks de armoede. ‘Best bijzonder hè papa dat je blij kunt zijn met een stok en een tennisbal? En hoe leuk was het om alle blije gezichten te zien toen we alles uitdeelden’.

De kinderen vertellen nog regelmatig wat voor indruk deze ervaring op hen heeft gemaakt. Ze zijn dankbaar voor wat ze hebben. Wij proberen de kinderen te leren wat voldoening is. We leren ze de ervaring van dienstbaarheid. Helpen voelt goed! Geef een ander eens jouw tijd, rijkdom óf simpelweg jouw aandacht!