De verwarmende update van Leticia

Geen aanbiedingen. Geen inloopochtenden. Geen fysiek contact. De coronacrisis raakt ook de Quiet Community’s en haar members. Ondanks alles zijn de community’s misschien wel hechter dan ooit. Dankzij inloopochtenden via Zoom en Skype bijvoorbeeld. Of belteams die members telefonisch een hart onder de riem steken. Van Groningen tot Maastricht en van Rotterdam tot Nijmegen laten members en vrijwilligers zien dat verzachten en versterken van levensbelang zijn. Juist nu. Om ook te blijven vertellen, zochten we opnieuw contact met een aantal hoofdpersonen uit de Quiet Nederland najaarscampagne. Zoals Leticia, member bij Quiet Community Groningen. Tijdens ons eerste gesprek maakten haar veerkracht en positiviteit diepe indruk. Nu we haar weer spreken – terwijl de coronamaatregelen langzaamaan wat versoepelen – staan beide eigenschappen nog altijd fier overeind.

TEKST: RUTGER RIJKEN-VROLIJK
FOTO’S: ROOS PIERSON

“Ik ben in de eerste week van de lockdown bevallen van een dochter,” vertelt Leticia, “dat was natuurlijk heel anders dan normaal, met alle maatregelen.” Nu, bijna drie maanden verder, is Leticia de rust zelve. Ze is uitgerust en in evenwicht. En de kleine? “Ze is gezond, dat is wat telt. Weet je, het was een drukke periode voor mijn gezin. Een periode vol verandering. Eigenlijk voelde ik in februari al dat het de verkeerde kant op zou gaan met het virus. En dat mijn kraamperiode totaal anders zou zijn. Als je net bevallen bent heb je juist veel hulp van je familie nodig. Daarom had ik me er mentaal al op voorbereid dat dat niet mogelijk zou zijn.”

Leticia neemt geen risico’s. Zodra haar dochter er is, ziet haar gezin zo weinig mogelijk mensen. Zelfs Leticia’s moeder en zus kunnen niet op bezoek komen. Erg moeilijk, geeft ze toe. “Maar het moest wel. Gelukkig hebben heel veel mensen lieve berichtjes gestuurd, heb ik veel geskyped en kwamen er regelmatig mensen eten langsbrengen. Ik accepteerde de situatie. Meer kon ik niet doen.”
 

Samen thuis

Voor de lockdown kon Leticia zich wel eens zorgen maken: wie moest haar kinderen van school halen als haar man aan het werk was en zij thuis zat met de baby? Zorgen die, gek genoeg, als sneeuw voor de zon verdwijnen op het moment dat haar kinderen niet meer naar school toe kunnen. “Ik kon daar echt van wakker liggen. Toen ik ging bevallen waren de kinderen voor het eerst thuis van school. Dit klinkt misschien raar, maar dat was eigenlijk best fijn, zo samen thuis. Ik moet toegeven dat het wel lastig was om onze twee jongste, schoolgaande kinderen aan het werk te houden. Ze hadden een schema van school gekregen maar mijn man en ik moesten regelmatig helpen. En we deden het huishouden. En we hadden een pasgeboren baby!” Leticia’s gezin krijgt nauwelijks de kans om rustig te wennen aan de nieuwe situatie en wordt direct in het diepe gegooid. Maar de goed voorbereide Leticia slaat zich er zonder problemen doorheen.
 

Jezelf vermaken zonder geld

Hoewel Leticia’s roze wolk af en toe een grijs randje heeft, lukt het haar en haar man om de kraamtijd zo fijn mogelijk te maken. De geluksmomentjes van Quiet staan echter even niet op de radar nu. Niet omdat Leticia en Quiet elkaar uit het oog verloren zijn, maar omdat het niet anders kan. “Ik heb Quiet gevraagd wat we als members kunnen doen of verwachten. Er zijn nu geen aanbiedingen en daar heb ik begrip voor. De restaurants en andere sponsors moeten eerst hun bedrijf weer op orde krijgen. Dus ik denk dat het nog wel even zal duren voordat wij weer aanbiedingen krijgen.”

Marjan Moesker, projectleider van Quiet Community Groningen, beaamt: “Ons platform voor aanbiedingen ligt inderdaad stil. Maar dat betekent zeker niet dat we bij Quiet stil hebben gezeten! Onze community heeft altijd al in het teken gestaan van maatwerk. Van goed luisteren naar waar members behoefte aan hebben en dat dan proberen te bieden. Dat gaat verder dan een keer uit eten of naar de film. Zo werd tijdens de lockdown uit vele telefoongesprekken met members eens te meer duidelijk dat er vraag is naar sociaal-juridisch advies en coaching.” Zaken die ook door sponsors zouden kunnen worden aangeboden, maar waar Marjan en haar team juist zélf in willen gaan voorzien. “We hebben daar de expertise voor in huis. En members kennen ons, dus ervaren een minder hoge drempel om met ons het gesprek aan te gaan,” stelt Marjan. “De coronacrisis heeft ons, dat klinkt misschien gek, de tijd en ruimte gegeven om proactief iets nieuws te creëren. Een tweede route voor aanbiedingen naast onze sponsors, die we in de veilige omgeving van ons eigen pand gaan neerzetten. Het is nog volop in ontwikkeling, het ontvouwt zich nu. Maar we zijn er trots op dat we onze members straks ook op dit vlak kunnen ondersteunen.”

Leticia heeft nog drie coupons liggen om uit eten te gaan, maar zal deze voorlopig niet inwisselen. “Voor mij is het simpel,” zegt ze. “Ik wíl nu niet eens uit eten, ook al is alles weer open. Ik ben best een beetje bang om weer op pad te gaan. Weet je wat scheelt? Ik heb me tijdens deze crisis nooit alleen gevoeld. Iederéén voelde ineens wat wij normaal gesproken altijd voelen. Niemand kon uit eten. Niemand kon naar de bioscoop. We waren even allemaal gelijk. Ik weet uit ervaring dat je daar creatief van wordt. Wij weten inmiddels heel goed hoe we onszelf thuis en zonder geld kunnen vermaken. Dat deden we ook voor de crisis namelijk al. En nu weten Nederlanders die dit niet gewend zijn ook hoe het moet!”
 

Jojo-effect

De opluchting is hoorbaar in Leticia’s stem. Ja, de crisis is vreselijk. Maar een groter begrip voor mensen in een armoedesituatie noemt ze, voorzichtig, een positief effect. “Je zou kunnen zeggen dat ik al een hele tijd in quarantaine leefde. Als je geen geld hebt en, net als ik nu, je leven op orde aan het krijgen bent zónder luxe dingen, dan leef je in een isolement. Ik had toch al geen geld om leuke dingen te doen. Wij organiseerden als gezin daarom zelf buitenactiviteiten, da’s gratis. Dat was wel zwaar aan het begin van de crisis. We konden namelijk niet naar buiten, dus die vrijheid werd ons even afgenomen.”

Boos of verdrietig is ze daarover niet. Want de stijgende lijn in haar leven zet zich onverstoord door. Ze lost haar schulden af en haar man werkt bij een supermarkt. Maar waar Leticia aflost, krijgen anderen er door de crisis schulden bij. Daar is ze zich van bewust. “Dat is een jojo-effect, snap je? Ik hoor over mensen die hun baan hebben verloren. Mensen die ineens zonder inkomen zitten. Mensen die een vakantie hadden geboekt en dat geld ineens kwijt zijn na een annulering. Zó kunnen schulden beginnen. Van de een op de andere dag. Voor je het weet ben je zes maanden verder en zie je geen uitweg meer.” Leticia hoopt dat de ellende beperkt blijft. “Nee, dit gun ik niemand”, benadrukt ze. “Veel mensen denken nog steeds dat armoede je eigen schuld is. Deze crisis laat zien dat dat niet klopt. Iedereen zoekt nu hulp, overal ter wereld. Laten we elkaar dus vooral gaan helpen.”