De warmhartige missie van Roger

Roger is in zijn element op de maandagochtend. Het is inloop bij ‘zijn’ Quiet Maastricht. Hij zit achter een tafel met een stapel papieren voor zijn neus en is druk in gesprek met een aantal Quiet members en medevrijwilligers. Nieuwe members inschrijven, koffie schenken, uitleg geven over Quiet; Roger is een manusje van alles. Ook in de rest van de ruimte is het een drukte van jewelste. Er is koffie, thee en – hoe kan het ook anders – authentieke Limburgse vlaai. “Gesponsord door Talentino de Greune Luiper hier uit de stad. Alles wat daar zondag over is komt naar ons voor de inloop. Wil je een taske koffie en een stukje vlaai? Liever thee? Dat kan ook hoor! Het is hier zelfbediening dus pak maar lekker.” Met een hete kop thee en een stuk appelvlaai begint ons gesprek alvast goed. Gastvrij Limburg; precies wat je ervan verwacht. Je zou bijna vergeten dat de gezellige bedrijvigheid van de inloopochtend ook een keerzijde heeft. De meeste aanwezigen zijn hier omdat ze leven in armoede.

TEKST: RUTGER RIJKEN-VROLIJK
FOTO’S: ROOS PIERSON

“Ik doe heel veel voor Quiet. Als ze iemand nodig hebben om het woord te voeren, dan mag ik opdraven! Binnenkort word ik ook geïnterviewd door RTV Maastricht. Dat is vanwege een groot feest dat we organiseren voor alle members en sponsoren. We zijn daar op dit moment lekker druk mee.” Roger komt zo’n anderhalf jaar geleden via de Voedselbank in aanraking met Quiet. Al snel wordt hij ook vrijwilliger. Hij vindt het belangrijk om zijn steentje bij te dragen. “We hebben hier in Maastricht op dit moment zo’n 300 members. Tijdens de inloopochtenden zie ik veel nieuwkomers. Ik merk dat ze soms bang zijn om binnen te komen. Bang om de stap te zetten want ‘de buurman zal er maar zitten…’ snap je? De schaamte is groot, dat moeten we niet onderschatten. Mensen die de stap uiteindelijk zetten, komen vervolgens iedere week of om de week. M’n geheime wapen is mijn humor. Ik vertel graag grappen en dan ontdooien mensen. Het is hier echt niet alleen kommer en kwel! Voor interviews ben ik trouwens altijd serieus hoor.” Het is ontwapenend om te horen hoe Roger anderen helpt. Bijzonder ook omdat hij veel van zijn eigen problemen juist zonder hulp heeft aangepakt.

“Eigenlijk zag mijn leven er perfect uit. Ik was getrouwd, werkte als bakker en had geen zorgen. Helemaal niks. Het ging bergafwaarts toen mijn vrouw, nu ex-vrouw, MS kreeg. Van de een op de andere dag viel ze neer. We hadden problemen met het regelen van haar uitkering. Eerst hadden we twee inkomens en ineens viel er één weg. Dat veranderde alles. Zéker met een opgroeiend kind in huis. Toen zijn onze schulden begonnen, nu zo’n zes jaar geleden.” Het is een jammer genoeg veelgehoord verhaal. Een reeks tegenslagen die leidt tot steeds diepere schulden. Rogers gulle lach van enkele minuten geleden maakt plaats voor bittere ernst. “De ene maand lieten we dit liggen, de andere maand dat. En zo stapelde het op hè. Totdat we door de bomen het bos niet meer zagen en torenhoge schulden hadden. Toen klopten we aan bij een bewindvoerder, die ons nog verder de shit in heeft geholpen. Tegen de tijd dat ‘ie met ons klaar was stonden we met anderhalf been op straat. Godzijdank hielp een tweede bewindvoerder ons wél. Schuldeisers werden aangeschreven en uiteindelijk konden we de schuldsanering in. Een traject van drie jaar, maar dan zou het ook echt klaar zijn.”

Een korte periode op straat

Ook al wordt er aan hun schulden gewerkt, Rogers huwelijk blijkt niet bestand tegen de situatie waarin hij en zijn gezin zich bevinden. Een scheiding volgt en Roger belandt op straat. “Ik heb twee, drie maanden geen vaste verblijfplaats gehad ja. Ik had mijn auto nog, meer niet. Mijn zoontje woonde bij zijn moeder, en ik bracht hem naar school en haalde hem weer op. Mijn werk als bakker kon ik niet meer aan.” Een harde, onzekere periode die zijn tol eist. Na drie maanden vindt Roger weer onderdak in zijn oude appartement – zijn ex is inmiddels verhuisd – maar rust of geluk vindt hij hier niet. “Ik zat in een flinke depressie. Een diep, diep dal. Eigenlijk weet ik niet eens meer hoe ik daar ben uitgeklommen. Wat ik wel weet is dat ik mezélf eruit geknokt heb, zonder hulp. En dat ik het voor mijn zoontje deed. Ik móest door. Voor hem.”

In zijn flatje krijgt hij weer grip op zijn leven. “Ik richtte het naar mijn eigen smaak in en zag mijn zoontje ook vaker. Stukje bij beetje ging het vanzelf beter. In die tijd ben ik ook bij Quiet gekomen. Quiet betekent heel veel voor me. Geweldige extra’s voor mij en mijn zoontje bijvoorbeeld. Dingen die ik anders nooit zou kunnen betalen. Zo zijn we samen naar pretpark Phantasialand gegaan en heb ik onlangs met een heel Quiet-gezelschap bij Beluga gegeten. Da’s het duurste restaurant van de stad! Weet je, ik heb nooit hulpverlening gehad of gewild. Behalve schuldsanering en bewindvoering. Maar wat Quiet voor mij en zoveel anderen doet is anders. Het voelt als een cadeau. Ik heb de drempel om naar Quiet te gaan ook nooit gevoeld. Ik wilde juist meteen meehelpen. Het verschil maken voor anderen.”

Zijn hoge betrokkenheid blijkt ook uit het enthousiasme waarmee Roger zijn vrijwilligerswerk doet. Naast zijn taken tijdens de inloopochtenden en rol als ambassadeur is hij aanwezig bij vergaderingen en helpt hij bij evenementen. “Zoals het er nu naar uitziet wil ik nog wel wat jaren voor Quiet blijven werken als vrijwilliger en dan het liefst twee dagen in de week. Ik droom ervan dat Quiet een nog grotere groep wordt. Begrijp me goed, natuurlijk zou ik willen dat Quiet helemaal niet nodig zou zijn hè. Maar zolang er armoede is, blijft Quiet onmisbaar. En blijf ik bezig met mijn missie: mijn verhaal vertellen. Misschien raak ik één iemand die in net zo’n diep dal zit als ik vroeger. Mijn verhaal is er een van hoop, niet van ellende of schaamte.”

Het komt zoals het komt

“Het gaat nu écht goed met me,” vertelt Roger. “Ik ben schuldenvrij. Toch ben ik in bewindvoering gebleven om mijn financiën te laten beheren. Dat doe ik voor mijn mentale rust en uit zelfbescherming. Ik wil niet dat het weer misgaat. Je weet maar nooit. Waar ik op dit moment het meest trots op ben in mijn leven?” Zijn ogen beginnen te twinkelen. “Dat ik mijn leven weer op orde heb hè, en daardoor iets kan betekenen voor anderen. Maar bovenal op mijn zoontje. Als ik hem niet had gehad, dan had ik hier waarschijnlijk niet gezeten. Hij zit nu in groep 8. Het is extra spannend als hij straks naar de middelbare school gaat want hij heeft ADHD en autisme. Toch weet ik zeker dat het goedkomt.” Ver vooruitkijken, daar doet Roger bewust niet aan. “Ik kijk niet teveel in de toekomst, bekijk het leven juist van dag tot dag. Als je altijd vooruitkijkt ga je je ergens op blindstaren. Dan is de teleurstelling des te groter als het toch anders loopt. Het komt zoals het komt. Zolang ik mijn zoontje stabiliteit kan bieden is het leven goed.”

De bijzondere band met MVV

Voetbal is Rogers grote passie. “Nee, MVV. Dát is mijn grote passie.” Hij zegt het plagend, maar het is menens. “Ik kan het me niet veroorloven om de wedstrijden te bezoeken. Ik kan dat misschien wel aanvragen bij mijn bewindvoerder, maar het is echt luxe. Dankzij Quiet kan het wél en zit ik bij elke thuiswedstrijd in het stadion. Samen met mijn zoontje! MVV is sponsor van Quiet en doet regelmatig iets extra’s. Een tijdje terug stonden er ineens twee spelers bij me aan de deur met cadeautjes voor m’n zoon. Vrijkaartjes, posters, stickers. Zó bijzonder. Op dit moment gaat het even niet zo lekker met de club. Er is net een nieuwe trainer dus hij moet er nog een hecht team van maken. Het komt wel goed hoor. Ik zit om de week in het stadion, hoe goed of slecht het ook gaat.”

Een groot deel van de foto’s bij dit interview zijn in het stadion gemaakt. “Ja, dat was natuurlijk hartstikke leuk hè. We konden zelfs het veld op. Dat is meestal geen probleem, ze waren toch aan het trainen. Bovendien, als er iemand naar had gevraagd dan had ik gewoon gezegd dat ik van Quiet ben,” lacht Roger. Ván Quiet. Niet bíj Quiet. Een subtiel verschil, dat voor Roger juist een wereld van verschil maakt. Quiet is zijn tweede thuis. Het is de plek waar hij van betekenis mag zijn voor mensen die – zoals hijzelf jaren geleden – door de bomen het bos niet meer zien. De ingrediënten van zijn aanpak? Een warme lach en een goed stuk vlaai. Meer is soms niet nodig. “Laat mij maar lekker bezig zijn voor Quiet en op z’n tijd een grapje maken. Van de dingen te zwaar maken, daar wordt niemand beter van.”