Tekst & Fotografie: Daniëlle Vliegenthart

Zo’n twee jaar geleden kwam Chris Quiet Drechtsteden tegen, toen hij zijn voedselpakket op ging halen bij de Voedselbank. Sindsdien is hij, zoals dat heet, ‘member’. Chris wil zijn verhaal graag delen. Hij vertelt enthousiast over zijn jarenlange werkervaring in de evenementenbranche en horeca. Chris was betrokken bij talloze evenementen hier in de Drechtsteden en negen jaar lang had hij een goedlopend sportcafé in de stad. Door het rookverbod, dat in 2008 vanuit de overheid werd opgelegd, kwam het succes abrupt aan een einde. Chris legt uit: “Ik had in 2007 een ontzettend goed jaar gedraaid en in het eerste half jaar van 2008 zat daar nog steeds een stijgende lijn in. Totdat er in juli van dat jaar een rookverbod door de overheid werd opgelegd. Ik merkte dat deze maatregel voor veel mensen als donderslag bij heldere hemel kwam, en vrijwel direct begon het terug te lopen in mijn sportcafé. Ik was één van de grootste sportcafés in Zuid-Holland. In twee maanden tijd liep bij mij het aantal dartteams alleen al terug van 28 naar 12 teams. Het aantal biljartteams kelderde eveneens en ook de inloop van bewoners uit een nabij gelegen verzorgingstehuis, die meerdere malen in de week kwamen darten of biljarten vergezeld met een lekker borreltje en sigaartje, verdween. Al met al liepen de inkomsten hierdoor keihard terug.”

Deze rasondernemer liet het er niet bij zitten. Waar hij voorheen allerlei activiteiten in zijn café organiseerde zoals een muziekduo op de vrijdagmiddag, een dj in de avonduren, de vele dart- en biljartwedstrijden, bedacht Chris ook nu allerlei manieren om zo goed mogelijk met de opgelegde maatregel om te gaan. Hij voorzag het terras buiten van een gezellig achtergrondmuziekje en bij mooi weer organiseerde Chris barbecues: “Ik moest iets buiten verzinnen, want de mensen bleven de hele zomer op het terras om toch te kunnen roken. Jammer genoeg begon de buurt te klagen over ‘geluidsoverlast’. En wat moet je dan?”

In augustus van 2008, eindigt het huwelijk van de café-eigenaar en in 2009 gaat hij failliet. “Dan kom je in een groot gat” vertelt Chris. “Ik was door mijn werk eigenlijk nooit thuis. Ik werkte gemiddeld zo’n 16 uur per dag in mijn zaak en van de één op de andere dag, kwam ik thuis te zitten. Je loopt dan chagrijnig rond en je hoofd zit vol, ik had even geen behoefte aan anderen.”

Bij het boodschappen doen bij een grote supermarktketen, gelegen naast zijn voormalig café, vindt Chris vrij snel een nieuwe baan. “Ik haalde daar vaak kaas en worst, voor in de zaak. Nu deed ik er voor mezelf boodschappen en raakte met de bedrijfsleider in gesprek. Hij grapte dat ze nog een nieuwe assistent-bedrijfsleider zochten en daar ben ik direct op ingegaan. Niet veel later had ik de baan! Met het geld wat ik toen verdiend heb, kon ik gelukkig verhuizen naar de flat waar ik nu woon. Jammer genoeg hield de baan geen stand. Bij het tillen van de ingekomen producten, ging ik door mijn rug en daar was mijn werkgever niet blij mee. Van de bedrijfsarts moest ik zes weken rust houden, om vervolgens weer rustig op te starten. Bij terugkomst merkte ik echter dat ik was overgeplaatst naar een ander filiaal. Dat was niet alleen veel verder gelegen, maar men was daar eveneens niet geïnformeerd over mijn situatie. Mij werd gevraagd zware werkzaamheden te gaan doen, die ik simpelweg nog niet kon èn mocht van de arts. Ik heb geprobeerd met mijn werkgever hierover in gesprek te gaan, maar dat mocht niet baten. Zoals de bedrijfsarts al eerder had geschetst, houdt deze werkgever niet van personeel met een zwakke rug. Wanneer men hier achter komt, wordt het contract veelal niet verlengd. Bij mij verliep het niet anders en ik kwam wederom zonder werk te zitten.”

Als we Chris vragen hoe het vandaag de dag met hem gaat, geeft hij aan het naar zijn zin te hebben. Hij is blij met de geboden hulp en vindt het prettig wonen in zijn flat. ‘s Ochtends gaat hij graag een uurtje vissen in de nabij gelegen vijver en hij probeert iedere dag een flink stuk te wandelen. Dat laatste is niet alleen goed voor de geest vertelt Chris, maar ook voor zijn fysieke gesteldheid. Eerder dit jaar heeft hij namelijk een nieuwe heup gekregen en fysiotherapie kon door de lockdown een tijd lang geen doorgang vinden. Langzaamaan gaat het de goede kant op, mede door het blijven bewegen. Ook is Chris een betrokken buurtbewoner. “De gemiddelde leeftijd ligt hier in de flat wat hoger, dus voor een aantal buren doe ik boodschappen. Van mijn buurvrouw heb ik de sleutel gekregen en ik loop zo’n drie keer per dag even bij haar binnen. Ze heeft net een hartonderzoek gehad en daar praten we dan even over, of nemen de dag door. Mijn moeder woont hier verderop in een verzorgingstehuis en heeft onlangs te horen gekregen dat ze vlekken op haar longen heeft, wat nader onderzocht moet worden. Ik help en ondersteun haar waar ik kan.”

Op de vraag hoe Chris de toekomst ziet antwoordt hij dat zijn hart bij de evenementenbranche ligt. Graag zou hij hierin weer aan het werk gaan. Echter ziet hij ook hoe de wereld verandert door corona. Chris houdt goed in de gaten in welke branches er straks mensen gevraagd worden, want zo zegt hij: “Ik heb niet de indruk dat er in de komende jaren in mijn vakgebied – horeca en de evenementenbranche – nog veel gaat gebeuren en er nieuwe werkgelegenheid ontstaat. Toch hoop ik straks, wanneer ik volledig hersteld ben, weer gewoon aan de slag te kunnen. Waar dat dan ook is.”