‘Ik nam me voor
me niet zielig te voelen’

Tekst: Wim van Wijk, Fotografie: Myshanú Kara
Zes kinderen had Maja Klop (62) toen haar man haar in de steek liet; de oudste was negen, de jongste nog geen jaar oud. Zelf was ze toen 30. ‘Ik viel in een diep gat, maar ik heb het gered!’ Met hulp van onder andere de Ichthuskerk in Alblasserdam, maar toch vooral op eigen kracht. ‘Ik moet er voor gaan, nam ik me voor, en me niet zielig gaan voelen.’ En het is haar gelukt. ‘Al mijn kinderen zijn goed terecht gekomen.’ Twee ervan wonen nog thuis. Dat zijn de kinderen die zij met haar tweede man kreeg. Ze zette hem eruit toen ze erachter kwam dat hij in elke stad een schatje had.

Vanaf 1990 heeft Maja alleen voor haar acht kinderen gezorgd. Hoe krijg je dat in je eentje voor elkaar? ‘Door er altijd voor ze te zijn, maar ook dankzij hulp van familie en buren, die oppasten als ik zelf eens weg moest. En de kerk ondersteunde me financieel.’
Toch was het zaak de eindjes aan elkaar te knopen. ‘Mijn grote geluk was dat ik goed ben in kleding maken. Vrijwel alle kledingvoor m’n kinderen en voor mezelf heb ik zelf gemaakt. Vraag me niet hoe, maar ik heb zelfs kans gezien om truien te breien, ik weet niet meer hoeveel. En sokken niet te vergeten.’

Eind juni ging ze weer aan de slag met naald en draad. ‘In de week na Pinksteren trouwde Daniël, m’n jongste zoon. Voor die gelegenheid heb ik niet alleen een jurk voor mezelf gemaakt, maar ook eentje voor één van m’n schoondochters. Nee, niet de trouwjurk’, lacht ze.
Vonden haar kinderen het niet moeilijk als ze zagen dat hun klasgenootjes wel eens nieuwe kleren kregen of andere dingen die Maja haar kinderen moest ontzeggen? ‘Nee, ik heb niet die indruk. Het was zelfs zo dat ze na schooltijd hun vriendjes mee naar huis namen, omdat ze bij mij thee en chocolaatjes kregen terwijl hun eigen moeders vaak werkten en dus niet thuis waren.’
Maja woonde in die jaren in de Tuigerstraat in Alblasserdam, in een klein huis dat inmiddels gesloopt is. ‘Toen heb ik dit huis aangeboden gekregen en hier woon ik nu alweer 22 jaar.’

De Inloop
Naarmate er meer kinderen uitvlogen, verviel de ontheffing van de verplichting een tegenprestatie te leveren voor de uitkering die Maja ontvangt. ‘Sinds vier jaar werk ik als vrijwilliger bij De Inloop, een ontmoetingsruimte van Yulius.’ Deze organisatie ondersteunt mensen met een psychiatrische aandoening die hulp nodig hebben bij wonen of het vinden van een passende daginvulling . ‘Twee of drie keer in de week kook ik daar of help ik mensen met wat ik zelf goed kan: kleding maken, maar ook gewoon door een luisterend oor te bieden. Veel mensen hebben nu eenmaal behoefte om hun verhaal te vertellen omdat ze verder niet veel mensen kennen.’

Via De Inloop kwam Maja in contact met Quiet Drechtsteden. ‘Op een dag was er een informatiemiddag over Quiet en wat ik daar hoorde, sprak me wel aan. Dus ben ik een keer naar Dordt gegaan, dat zal denk ik net voor corona zijn geweest, dus in 2019.’

Sindsdien gaat ze er regelmatig op maandagochtend naartoe. ‘Dan houden ze een inloopochtend en krijg je soms gratis spullen. De ene keer een tube met een smeerseltje, dan weer een tegoedbon voor een knipbeurt bij een kapsalon of zelfs een boodschappenpakket. Daarnaast is het gewoon gezellig: je ontmoet mensen, je kunt vragen stellen en ze staan je met raad en daad bij. Ze denken echt met je mee als je ergens mee zit.”