Een leuke hobby brengt vaak kosten met zich mee. Zeker als er materialen aangeschaft moeten worden, zoals bij het populaire mountainbiken. Een fiets en een outfit lopen in de papieren. Reden voor sponsor Martin om een keer een fietsclinic te organiseren voor geïnteresseerde members. 

Hij wil niet met naam en toenaam genoemd worden. De naam Martin is dan ook gefingeerd. Het gaat tenslotte niet om hem, maar om de members. Martin hoorde over Quiet dankzij een artikel in het Stadsblad. Een van zijn ouders attendeerde hem erop. “Ik wilde er gelijk graag aan bijdragen. Maar hoe? Samen met Quiet heb ik overlegd en hebben we gekeken wat ik zou kunnen betekenen. Ineens kreeg ik een ingeving: fietsen! Als ik nou eens een mountainbiketocht organiseer? Dat is tenslotte een hobby van me en weer eens wat anders.

Spannend
Inmiddels heeft Martin al twee clinics kunnen geven. Met een route van zo’n 25 kilometer door de Drunense Duinen, een kopje koffie bij de Rustende Jager en een lunch bij de Roestelberg is het een leuk programma geworden. Martin geeft toe: “Ik vond het spannend. Mountainbiken is best even wennen, als je dat nooit doet. Ik heb een instructie voorbereid en ben rustig begonnen. Bij de eerste clinic was er een deelnemer die al vrij snel wilde stoppen. Dat vond ik jammer en het maakte me onzeker. Is dit wel zo’n goed idee? Maar ondanks de zwaarte, bleek hij het een geweldige ervaring te vinden. Alleen al om eens onder de mensen te komen en anderen te spreken. Gelukkig konden alle andere deelnemers de clinic wel uitrijden.

 

Vol bravoure
zou ik wel voorgaan

Ook member Annemarie is een ervaring rijker. En wat voor een. Annemarie: “Ondanks mijn gezondheidsproblemen wilde ik dat mountainbiken wel eens proberen, als een soort cadeau aan mezelf. Ik ben al jaren met fysiotherapie bezig, recreatieve activiteiten staan op een laag pitje. Aangekomen in de duinen bood ik vol bravoure aan wel voorop te gaan. Tot ik de eerste afdaling zag en volledig blokkeerde. Ik werd overvallen door een soort angst. Martin zag het en wist me te kalmeren. Op rustige wijze leerde hij me op mijn eigen tempo door te zetten. Heel kundig van hem. Uiteindelijk wist ik mezelf te overwinnen. Dat betekende meer voor me dan het fietsen op zich. Ik fiets nu vaker, ook met mijn zoontje. Een vitale bezigheid die ook nog eens tot mooie gesprekken leidt. Ik kan het iedereen aanraden.”

Afgemat
Zijn clinic bracht Martin zelf ook iets nieuws: “Als ik zelf ga fietsen ben ik super fanatiek. In een uur tijd mat ik me helemaal af en ben alleen bezig met het ontwijken van hindernissen, boomwortels en andere obstakels. Sterk gefocust, om daarna met een voldaan gevoel richting huis te gaan. Maar de members beleefden de tocht heel anders. Ze genoten van het fietsen, maar minstens zoveel van de mooie route. En eerlijk gezegd, ging dat altijd volledig langs me heen. Ik ben er anders naar gaan kijken. Wat is onze natuur mooi.”

(In verband met privacy zijn de namen van de Martin en Annemarie gefingeerd)

Deze tekst is geschreven door Wilma van Rooijen en verscheen ook in het Stadsblad.