Hij was de penningmeester van het eerste uur, zag hoe Quiet Nederland en Tilburg vanuit de kinderschoenen steeds groter schoeisel aantrok en kan nu met een gerust hart afscheid nemen. Rastilburger Paul de Kok (34) gaat het stokje geven aan iemand nieuw en kijkt terug naar een dynamische periode waarbij een goede basis is gelegd voor de duurzame organisatie die de Quiet nu is.

Vraag De Kok waar de kiem is gelegd voor zijn werk bij Quiet en het antwoord is nogal verrassend: ‘Twintig jaar geleden op het voetbalveld’, zegt hij met een grijns. ‘Daar leerde ik Jean-Pierre Joos kennen en door de jaren heen heb ik altijd met hem samengewerkt. Eerst nog voor hifi.nl dat van hem was en later hebben we ook samen wat vrijwilligerswerk gedaan voor Stichting Sibusiso. Toen Jean-Pierre bij de Quiet aansloot, ben ik er eind 2015 ook bijgekomen toen in die tijd onder andere Marjo Frenk, Ralf Embregts en Marius de Jong van de Voedselbank er nog bij zaten.’

De begintijd van Quiet Nederland/Tilburg, omschrijft De Kok als een ‘pittige’. Expansieplannen, de splitsing van Quiet naar Nederland en Tilburg, was een roerige tijd volgens de vertrekkende penningmeester. ‘Die eerste jaren waren helemaal in het teken van transitie. Er zouden en moesten stappen worden genomen om de organisatie verder te professionaliseren en dat heeft consequenties op zoveel verschillende vlakken; van de begroting tot aan de financiers, maar ook het betrekken van allerlei vrijwilligers. Ik heb toen ook voor de keus gestaan om mijn werk voor de Tilburgse tak te gaan doen of voor Nederland, maar als echte Tilburger heb ik toch voor mijn stad gekozen.’

En als een echte Tilbo, koestert De Kok mooie herinneringen aan de Quiet-ervaringen met Willem II. Hij vertelt: ‘Daar in de skybox van DPD zijn veel ogen geopend bij de sponsoren. Mensen die uit een goede situatie komen en nooit ergens zorgen over hoeven te maken; zij worden overvallen door de schrijnende verhalen van onze members. Het idee bestaat nog steeds vaak dat armoede door verkeerde keuzes komt, maar dat iets als ziekte of externe factoren óók kunnen bijdragen, dat komt nog vaak als een verrassing. Medewerkers van toenmalig shirtsponsor DPD zijn toen een keer in de rust zo naar de fanshop gegaan om met een creditcard allemaal shirtjes te kopen voor de members. Dat heeft zoveel blije mensen opgeleverd, ik krijg nog steeds kippenvel als ik daar aan denk.’

Coronatijd viel hem dan ook zwaar, want met anderhalf jaar weinig tot geen contact met de members en vrijwilligers; dat vond De Kok verschrikkelijk. ‘Daar haal ik de meeste voldoening uit; de binding met iedereen die bij Quiet Tilburg betrokken is. Natuurlijk kan ik dan op mijn zolderkamertje de boekhouding blijven verwerken, maar mensen direct helpen, daar doe ik het voor. Ik hoop dan ook dat mijn opvolger er eentje wordt die contact met onze members niet schuwt. Als je ziet voor wie je zoveel kan betekenen, geeft dat enorm veel energie. Ik heb het ook als bijzonder ervaren dat als ik over de Quiet vertel bij vrienden en kennissen, dat zij meteen aangeven ook te willen inzetten voor de stichting. Van spullen kunnen aanbieden tot meewerken;  alles in naam van dankbaarheid.’

Vooruitblikkend op de toekomst van Quiet Tilburg, klinkt een trotse penningmeester: ‘Op dit moment staat er een heel goede basis bij de stichting. Door daarop verder te gaan bouwen, kan er nog meer worden bereikt. We zien het al gebeuren met meer uren voor het personeel; de slagkracht is groter dan ooit. Die stijgende lijn is mooi om te zien en ik heb er alle vertrouwen in dat met de stabiliteit, structuur en het mooie pand van Quiet Tilburg, dat de toekomst van de stichting in goede handen zit.’