Tekst & Fotografie: Daniëlle Vliegenthart

Als de alleenstaande moeder Roxanne zich verder wil gaan ontwikkelen en het eerste jaar van de opleiding Sociaal Maatschappelijk Dienstverlener succesvol doorloopt, komt ze opeens voor een grote uitdaging te staan. Net voordat het nieuwe schooljaar begint, krijgt Roxanne te horen dat ze niet meer in aanmerking komt voor studiefinanciering. Een een belangrijke bron van inkomsten. Haar grote droom komt hiermee in het gedrang. Met veel puzzelen en hulp vanuit de omgeving, weet ze haar hoofd boven water te houden. Haar stip op de horizon: volgend jaar slagen voor haar eindexamen en een baan te vinden. Een mooie toekomst hopelijk in het verschiet, maar zover is het nog niet.

Het tweede schooljaar moet nog beginnen, als Roxanne er eind augustus 2020 achter komt dat haar studiefinanciering wordt gestopt. Ze neemt contact op met de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO), die haar verteld dat je 10 jaar de tijd hebt om van studiefinanciering gebruik te maken, gerekend vanaf de 1e maand dat je het ontvangt. Roxanne legt uit. “Op mijn 18e ben ik ooit begonnen aan een eerste opleiding en nu ik op latere leeftijd mezelf verder wil scholen, loop ik tegen deze grens aan. Het eerste schooljaar heb ik kunnen leven van mijn studiefinanciering en wat spaargeld, een baan hiernaast was niet nodig. Zo hield ik voldoende tijd over voor mijn huiswerk én mijn zoontje.” Over stoppen met school wil Roxanne niet nadenken. “Ik wilde dolgraag verder leren, omdat ik eindelijk iets gevonden heb wat echt bij mij past. Dus ben ik op onderzoek uitgegaan, waar heb ik recht op en wat kan ik doen? De eerste maanden heb ik kunnen overbruggen met geld van mijn spaarrekening – ik had geen recht op een uitkering of een andere vorm van bijstand – en ben direct op zoek gegaan naar werk. Maar we zaten midden in de tweede lockdown, wat de situatie lastiger maakte. Sowieso is het puzzelen als alleenstaande moeder. Ik heb de zorg voor mijn zoontje, ben studerend en in het tweede jaar start je ook met een stage van twee dagen per de week, náást drie dagen school. Wanneer kun je dan werken, zonder 7 dagen per week van huis weg te zijn?”

Het Da Vinci College, waar Roxanne haar opleiding volgt, kent het ‘Moederproject’. Hier staan ze jonge moeders bij met advies en organiseren ze kleine evenementen. “Vanuit het moederproject ben ik in aanraking gekomen met een financieel adviseur, die samen met mij alle opties is gaan bekijken. Ook kon ik hier terecht voor mentale steun, iets waar ik veel aan heb gehad. Ik weet nog dat ik met mijn zoontje naar de door hun georganiseerde paaslunch ben geweest. Dat vond ik heel fijn, ik was er even uit en kon mijn zinnen verzetten.”

Na allerlei onderzoeken blijkt dat Roxanne tussen wal en schip valt. DUO kent nog wel een ‘levenlanglerenkrediet’ maar die is vanaf 30 jaar en Roxanne is dan 28. Ze klopt aan bij het Sociaal Wijkteam. Roxanne vertelt. “Ik was al begonnen met mijn financiën onder de loep te nemen en had abonnementen die niet noodzakelijk waren opgezegd, plus mijn vaste lasten zoveel mogelijk omlaag gebracht. Gelukkig ben ik altijd bewust met geld omgegaan. Zo gaf ik nooit veel geld uit aan kleding. En ook met boodschappen doen let ik goed op. Als iets in de aanbieding is en langer houdbaar, leg ik een kleine voorraad aan. Het is een prettige gedachte, mocht het een keer financieel tegen zitten, we altijd te eten hebben. De medewerkers van het Sociaal Wijkteam gaven aan dat ik alles goed had uitgezocht en inderdaad geen recht op enige vorm van bijstand had. Wel kwamen zij met het voorstel om mij aan te melden bij de Voedselbank. Dat heb ik aangegrepen, van waaruit ik weer naar Quiet Drechtsteden ben doorverwezen.”

Ondertussen ziet Roxanne haar spaarrekening kleiner en kleiner worden. Heel even twijfelt ze of ze niet moet stoppen met studeren en weer volledig moet gaan werken. Maar de liefde voor de studie is groot en ze vindt een baan bij een winkel in de buurt. Toch blijft het puzzelen voor de alleenstaande moeder. Waar ze afgelopen schooljaar nog flink wat uren kon werken voordat haar stage begon (Roxanne was bij deze stage ingedeeld van 14.00 – 19.00 uur), is het voor komend schooljaar opnieuw een uitdaging. Dan beslaat de stage 3 dagen per week en is van ‘s ochtends vroeg tot eind van de middag. Tijd om overdag ernaast te werken, is er dan niet. Haar werkgever denkt wel met haar mee, maar wil Roxanne niet in het weekend inzetten. Ze heeft te horen gekregen dat ze door haar leeftijd daar te duur voor is geworden. Roxanne blijft positief. “Gelukkig krijg ik dit jaar een stagevergoeding, dat is fijn.”

Een zeer prettige bijkomstigheid is de hulp vanuit haar omgeving. Haar ouders helpen haar waar ze kunnen. Regelmatig passen ze op haar zoontje en zorgen dan ook voor een bord eten als Roxanne hem op komt halen. “Zonder hun hulp zou ik de helft van mijn opleiding hebben moeten missen.” Ook school ging flexibel met Roxanne’s situatie om. “Ik heb mijn zoontje wel eens mee naar de les moeten nemen. Hij is gelukkig een makkelijk kind. Met iedereen is hij dikke vrienden daar.”

Als ik vraag of er zaken zijn die zij op dit moment mist, haalt Roxanne haar schouders op. Ze is vooral dankbaar dat ze nog kan studeren en voor alle hulp die ze krijgt. Zowel van haar familie als van buitenaf. “Ik vond het heel erg leuk dat ik met de kerst een leuk pakketje van Quiet op kon komen halen. Ook heeft Quiet geregeld dat mijn zoontje nog een make-over van zijn slaapkamer krijgt. Die is door de verscherpte maatregelen destijds uitgesteld en hebben we nog tegoed. Ze houden regelmatig contact met mij hierover, ze zijn ons niet vergeten.” Roxanne glimlacht. “Van de Voedselbank kregen we met mijn zoontjes verjaardag een pakket vol papieren bordjes, bekertjes, taart en limonade. Dat zijn wel echt welkome extraatjes.”

Wat de toekomst gaat bieden, weet Roxanne niet. Haar opleiding biedt vele mogelijkheden en ze weet nog niet precies welke kant ze op wil. “Of ik met kinderen, ouderen of met jongeren met een verstandelijke beperking wil werken, dat is iets waar ik nog achter moet komen. Komend jaar is mijn eindexamenjaar en ik heb ontzettend veel zin in mijn stage. Dit werk past bij me en ik kan niet wachten tot ik aan de slag mag.”

Er is nog iets waar Roxanne naar uit kijkt. “Mijn zoontje en ik zijn gek op de Efteling, hier hebben we zelfs een tijdje een abonnement op gehad. Dat waren écht momentjes van ons samen en daar genoten we enorm van. Zelfs een regenachtige dag, kon ons er niet van weerhouden te gaan. Als ik straks klaar ben met de opleiding en een baan heb, is dit denk ik wel één van de eerste dingen die ik met hem weer op ga pakken.”