Illustratie door: Anne-Brechtje van de Geest, Tekst door: Abigaill Henriquez

“Stil nu. Onze problemen gaan niemand iets aan.” Een jong meisje hoort dit herhaaldelijk van haar alleenstaande moeder. Het tekent haar leven, deze les draagt ze in haar hart en hoofd. Problemen bespreek je niet. Die verzwijg je.

~

Haar moeder is een allochtoon zoals men dat noemt: iemand die geëmigreerd is naar Nederland. De Nederlandse taal is haar niet totaal vreemd, maar haar talenkennis is nog wel gebrekkig. Haar moeder schaamt zich hiervoor, vrienden maakt ze daardoor niet snel. Gelukkig heeft mama familie die mee verhuisd is naar Nederland.

~

Mama heeft een partner, voor een tijdje in ieder geval. Even voelt het gezin compleet. Even zijn haar zus en zijzelf verzekerd van twee ouders die hen opvangen wanneer het nodig is. Deze jaren voelen als een droom, tot deze abrupt eindigen. ‘Papa’ slaat mama. Mama zegt niks. Het meisje en haar zus zwijgen ook. Mama zegt dat niemand het mag weten. ‘Papa’ heeft een ander gezin. Hij gaat weg. Ze zijn weer met z’n drieën.

~

Deze zomer gaan ze naar hun moederland om familie te bezoeken. Het is een vlucht van negen uur, naar een klein eiland in de Caraïben. Het meisje voelt een onbeschrijfbare vrijheid; haar wereld wordt opeens groter.

~

Ze mag naar het vwo. Mama is supertrots en zegt “Als je hard studeert, kun je een ander leven leiden, een beter leven”. Ze kan arts worden of advocaat. Ze kan een goedbetaalde baan krijgen. Een mooi huis kopen. Een gezin starten.

~

Haar moeder wordt door haar mentor van de brugklas benaderd; het meisje heeft écht een computer nodig voor haar huiswerk. In deze tijd is een computer niet meer weg te denken. Al haar klasgenoten hebben een computer. Haar moeder heeft daar het geld niet voor en moet dus lenen. Alles om haar dochter te voorzien van wat ze nodig heeft voor haar opleiding. Voor het eerst beseft het meisje: wij zijn niet net als anderen.

~

Deze maand hebben ze het krap. Het diner bestaat de hele week uit rijst, misschien met wat saus of knakworsten. Het ontbijt bestaat uit simpel platbrood, gebakken door haar moeder. Het meisje huilt en vraagt waarom ze geen lekkers hebben. Mama wordt boos en zegt dat ze zich niks anders kunnen veroorloven. Het meisje wordt stil en voelt dat dit binnen deze vier muren moet blijven.

~

Steeds meer familieleden verhuizen terug naar hun moederland, de familiekring wordt steeds kleiner. Mama wordt steeds verdrietiger. Ze mist haar ‘thuis’.

~

Het meisje is jarig! Ze heeft familie over de vloer en het is feest. Maar vriendinnen van school durft ze niet te vragen. Ze wil niet dat haar klasgenoten erachter komen dat ze het niet breed hebben. Ze houdt hen op afstand. Ze fantaseert over een ander leven, één waar ze geen dubbelleven leidt. Een leven waarin haar thuissituatie geen taboe is om over te praten. In deze wereld is haar leven perfect.

~

Het meisje blijft achter wanneer haar moeder terugverhuist naar het moederland. Het meisje heeft geen keus. Ze weet niet hoe ze op haar eigen benen moet staan en heeft nooit leren omgaan met geld. Ze heeft ook geen geld en raakt in de schulden. Ze kraakt een woning in de flat waar zij met haar moeder en zus heeft gewoond. Dit is illegaal en ze moet weg. Haar problemen overziet ze niet meer. Maar dit zijn haar problemen, dit gaat niemand anders wat aan.

~

Ze ligt de eerste maand alleen maar in bed. Ze verschuilt zich voor de buitenwereld. Onder de dekens kan niemand haar raken. Haar bubbel is een fijne beschermlaag. Ze wil niet meer, ze gelooft niet meer dat het goedkomt. Haar wereld is beperkt tot haar eigen gedachten, die in een spiraal naar beneden bewegen. Laat dit leven maar aan mij voorbijtrekken.

~

De deurbel gaat. Maar het meisje reageert daar al weken niet meer op.
Hij gaat nog een keer. Ze wil niet uit bed komen.
Dit keer klinkt de bel als een luchtalarm door het huis.
Geef het nou op, ik wil niemand zien.
Het geluid van de bel wordt ondraaglijk. Ze wil dat het stopt.

~

Ze neemt de tijd om naar de deur te lopen, deze tijd heeft ze nodig om haar gezichtsuitdrukking vriendelijker te maken. Ze heeft al dagen haar stem niet gebruikt.
Aan de deur staat een vriendin die door haar façade heen prikt. Zij schudt haar wakker met de feiten en ze voelt, ze weet: ik wil niet blijven zwijgen.

~

Na een paar maanden onderdak te hebben gekregen van de ouders van haar vriendin, woont ze eindelijk weer op zichzelf. Beetje bij beetje durft ze te delen. Meer en meer laat ze mensen toe in haar leven en laat ze oude gewoontes los.

~

Na jaren een wereld te hebben gezien waarin mensen je helpen wanneer je laat weten dat het niet goed gaat, leert ze een belangrijke les: zwijgen is niet altijd goud.
Dit meisje schrijft dit verhaal als een volwassen vrouw en ze hoopt dat iemand zich herkent in haar verhaal. Ze hoopt dat zij mensen het zetje kan geven om de stilte te verbreken.

-A.E.H