Het is al weer even geleden, dat we zo maar ergens naar binnen liepen om mensen te ontmoeten. Door Corona vindt nu menselijk contact plaats op afstand, of met plexiglas ertussen. Maar ook in een moeilijke tijd gaat de natuur gewoon door. Aardappels groeien, bonen en uien komen tot volle wasdom en moeten geoogst worden. Juist in deze tijd zijn verse, onbespoten groenten heel belangrijk. Je moet toch in ieder geval fit uit deze quarantaineperiode komen. Clarien Cornelisse levert al een paar jaar biologische gewassen aan Quiet en de Voedselbank. Wij interviewden haar toen er nog geen sprake was van Corona. Was het maar vast weer zo normaal. Natuurlijk zijn we druk bezig om alternatieve vormen te vinden om toch onze members te kunnen ontmoeten. Tot die tijd hebben we ook nog verhalen uit de ‘goede’ tijd, zoals het verhaal van Clarien. We houden je verder op de hoogte van de ontwikkelingen.

Tekst: Arnold de Meijer. De foto’s zijn vóór corona gemaakt.

Als Clarien Cornelisse (55) het Quiet-pand binnenstapt, is het net of er een witte wervelwind binnenkomt. Het pand vult zich met positieve energie. Al enige tijd heeft zij een biologische moestuin, Moeskers moestuin. Zonder kunstmest en pesticiden is zij in staat om een behoorlijk overschot te produceren, dat ver boven haar eigen behoefte uitgaat. De rest stelt zij beschikbaar aan Quiet en Voedselbank. Aardappelen, bonen, uien en courgettes. ‘Wat ik wil laten zien , is dat je ook biologisch goede resultaten en hoge opbrengsten kunt realiseren,’ vertelt zij terwijl ze een slok thee neemt. ’Wij woonden in Bussum en ik wilde naar buiten. Zelfvoorzienend wilde ik zijn. Dat is uiteindelijk gelukt. Mijn droom van een biologische moestuin heb ik gerealiseerd in de buurt van Staphorst. Al gauw bleek dat wij met heel hard werken, méér produceerden dan we zelf op konden. Via Marjan Moesker, mijn zus, waren we in staat om het eerlijk te verdelen over mensen die het nodig hadden. Geweldig toch.’

Honderden tassen

De overgang van Bussum naar Punthorst was groot. Clarien: ‘Natuurlijk is de omgeving, gemeente Staphorst, vrij orthodox. Maar ook hier wonen prima mensen met het hart op de goede plek. Zo kwam ik via mijn blog (Moeskersmoestuin.blogspot.nl) in contact met Ankie, en met haar moeder, mevrouw Dunning. Ondanks haar gevorderde leeftijd kan mevrouw Dunning erg goed naaien, heel netjes en heel snel. En van restanten stoffen die we weer kregen van een zaak in kindergordijnen, maakte zij tassen en rugzakken voor Quiet. Gehuld in de traditionele Staphorster kleding, naait zij al twee jaar deze tassen. Inmiddels heeft zij er honderden gemaakt.’

Anderen helpen

Uiteraard weet zij dat de tassen terecht komen bij members van Quiet, waar ze als welkomstgeschenk gevuld worden met cadeautjes. ‘Ze is heel blij met het feit dat zij zo anderen helpt. Zo geeft zij op haar plek en op haar manier een hele positieve bijdrage aan de samenleving. Ze is waardevol voor anderen, onbekenden. Door te geven wordt je leven zinvol, het maakt een blij mens van je. Hoe mooi is dat,’ aldus Clarien.