Quiet maakt dankbaar gebruik van de inzet en steun van vrijwilligers. Diversen taken worden volbracht met hun hulp, zoals de horeca tijdens de inloop, vervoer, klusjes, schrijven van kaarten en artikelen, administratieve taken, hand- en spandiensten tijdens evenementen en telefoongesprekken met members door het belteam.

Janny, Sjef en Diny hebben niet stil gezeten afgelopen periode. Net als iedereen, volgen zij de adviezen van RIVM op en blijven thuis. Dat is lastig voor deze actieve Quiet vrijwilligers, maar ook een mooie gelegenheid om te schakelen en een andere taak te intensiveren: het bellen van honderden Quiet members.

“Ik kwam met Quiet in aanraking toen ik als stadsgids rondleidingen aanbood. Mijn bezoek aan een inloop op vrijdagochtend bracht me op ideeën. Ik zou bijvoorbeeld mijn ervaring op een callcenter voor Quiet in kunnen zetten”, vertelt Janny. Zo gezegd, zo gedaan, het belteam, samen met Diny was een feit. Samen belden ze o.a. alle genodigde members voor het Quiet Winter Dinner Concert met Iris Hond.

Janny en Sjef missen tijdens de coronaperiode het contact met de kleinkinderen en anderen. Hele dagen thuis verblijven is niet echt het ding voor deze twee actievelingen. Reizen, fietsen, bezoekjes afleggen, stadswandelingen, het kan allemaal even niet en dat voelt niet fijn. “Dit gemis moet toch bij meerdere mensen, zeker bij ouderen en leeftijdgenoten spelen”, bedachten ze al snel. “We startten met telefoontjes en kaarten naar onze eigen vrienden, bekenden en familie. En stelden voor om ook Quiet te ondersteunen met telefoongesprekken, beginnend bij de oudste members”, legt Sjef uit.

De telefoontjes van het belteam werden zeer gewaardeerd. “Heftige en mooie gesprekken wisselen elkaar af. Enkele schrijnende gevallen kwamen aan het licht, die we doorverwezen naar verschillende instanties. Het valt ons op dat naarmate de quarantaine langer duurt, de verhalen heftiger en schrijnender worden. Zoals het verhaal van de oma die bij de bevalling van haar kleinkind zou zijn. Dat mag nu niet, wat begrijpelijk is, maar haar zoon en schoondochter zijn beide doofstom en zij zou tolk zijn,” vertelt Janny.

Of het gesprek met een man die erg benauwd was. Hij gaf aan dat het niet goed ging en zijn been pijn deed. Dat verontrustte Janny, de man woonde zelfstandig en eten werd ook niet meer bezorgd, waardoor hij al een week havermout at. Janny: “We hebben via Angelina contact opgenomen met instanties, de hulp werd opgeschaald en voeding geregeld. Het voelt goed dat we iets hebben kunnen betekenen voor deze man.”

“Mijn gesprek met een alleenstaande, gescheiden vrouw, gevlucht uit Iran is mij het meest bijgebleven” vertelt Sjef. “Het werd een heel leuk gesprek, omdat we zelf in Iran zijn geweest. Deze dame wilde zo graag weer terug naar haar geboorteland. En dat gaat zeker gebeuren als het regime omvalt en haar ex-man is overleden. Dan heeft ze niets meer te vrezen.”

Sjef vervolgt: “Je hebt een bepaald beeld over de gesprekken. En over de mensen die je gaat spreken. Vooroordelen. Die zijn aardig bijgedraaid. We hebben een inkijk gekregen in wat er zich afspeelt bij huishoudens in armoede. Het bellen is voor ons een eyeopener geweest en heeft ons veel gebracht. Soms was communiceren lastig vanwege de taalbarrière en kwam er leed naar boven. Maar we kijken terug op veel mooie gesprekken en hebben het gevoel van waarde te zijn. Dat we een beetje verschil maken. Dat voelt goed!”

Inmiddels verminderen ze de hoeveelheid dagelijkse telefoontjes zodat er weer tijd is voor andere dingen zoals: het huis opruimen, bidprentjes uitzoeken, tuinieren, stamboom onderzoek, wandelen en fietsen. Gelukkig is er nog tijd over voor Quiet. Wij hopen ze, naast het bellen, snel weer in te kunnen schakelen voor de inloop en stadswandelingen.