Ik ontmoet Cynthia in Huis73, waar ze via Quiet een cursus Frans volgde. “Vroeger had ik een talenknobbel, maar die is door alle gebeurtenissen in mijn leven naar de achtergrond verdwenen.” Ze lacht: “Ik spreek goed Engels en Duits, maar rekenen kan ik echt niet! Ik speelde al langer met het idee om nog een taal te leren, maar er was altijd wel een reden om het niet te doen: de hond, de was, weinig geld.” Toen de cursus werd aangeboden, was Cynthia ernstig ziek, maar ze zei tegen zichzelf: “Het is nu of nooit.” Ze is Quiet erg dankbaar, niet alleen vanwege de taalcursus, maar vooral omdat de vrijwilligers je echt zien en zonder oordeel luisteren. 

Door Nikky Bergmans 

De cursus duurde een jaar en werd vanwege de verbouwing deels gegeven in het pand aan de Spinhuiswal. Cynthia denkt met veel plezier terug aan die tijd: “Het oude gebouw in combinatie met het mooie ritme van de Franse taal voelde als een dubbele cultuurwaarde. De hoge plafonds met balken, de geur van oud hout en het gevoel dat Frankrijk binnen handbereik lag.” Toch was het niet alleen maar romantisch. “Op mijn leeftijd is het lastiger om een nieuwe taal te leren. Daarnaast moest ik opeens weer huiswerk maken en me concentreren op de lesstof. Het ging trager en dat maakte me heel ongeduldig.” Gelukkig maakte de leraar veel goed, legt ze uit: “Hij kon prachtig vertellen. Daardoor was het meer dan alleen woordjes leren. Zijn verhalen hielpen me om de taal beter te begrijpen. Na de les ging ik ook vaak zelf op zoek naar meer informatie of maakte ik een gerecht uit een Frans kookboek.”

Als ik vraag wat de cursus haar gebracht heeft, verschijnt er een glimlach op haar gezicht: “Mijn talenknobbel is terug. Het heeft mijn denken veranderd; je bent met meer bezig dan alleen het huishouden. Het dwingt je om anders te denken. Daardoor worden mijn hersenen weer soepeler. Maar, waar ik het meest trots op ben, is dat ik de cursus heb afgemaakt. Ondanks dat ik ziek was, heb ik doorgezet.”
Volgens Cynthia is Quiet erg belangrijk voor mensen die te weinig geld hebben: “Ze voelen zich regelmatig onzichtbaar, omdat ze arm zijn. Quiet laat ze weer even mens zijn. Doordat ik afgekeurd ben, voel ik me soms niet nuttig en heb ik het gevoel dat ik niets bijdraag aan de maatschappij. Het raakt me als de omgeving dat benadrukt, bijvoorbeeld door te oordelen. Het gaat om het menselijke. Je kunt een ander blij maken met iets kleins: door iemand te groeten, iets weg te geven wat je niet meer nodig hebt of de buurtkat te verzorgen. Dat doet Quiet ook: mensen blij maken door ze als mens te zien. Dat verzacht.”

De cursus is voorbij, maar Cynthia blijft leren. “Daar ben je nooit te oud voor. Mijn oma zei altijd: ‘Ik zie er wel oud uit, maar mijn geest is nog jong.’ Dat herken ik.”
Laatst ontving Cynthia een poëziebundel en ontdekte ze de schoonheid van gedichten. “Elk gedicht dat ik zie, blijf ik lezen. Soms sla ik een bundel open op een willekeurige bladzijde met een gedicht dat precies goed is voor dat moment. Een gedicht kan me echt raken. Ik snap er vaak niets van, net zoals bij een schilderij van Picasso.” 

Nu Cynthia ouder is, waardeert ze kunst meer. “Je hoeft het niet te snappen, alleen maar te voelen. Net als in Frankrijk, waar je de sterren nog kunt zien zonder afleiding.”