Chris woont samen met zijn vrouw en twee volwassen kinderen in Oosterhout. Hij is zelfstandig ondernemer en werkt als tussenpersoon in landbouwproducten. In oktober wordt hij 67 en gaat hij iets minder werken. Hoewel zijn kinderen studeren en hij genoeg hobby’s heeft om zijn vrije tijd mee te vullen, waaronder koken, piano spelen, plastic modelbouw en muziek luisteren, vindt hij het belangrijk om ook iets voor een ander te betekenen.

Sommige mensen kijken uit naar hun pensioen omdat er eindelijk tijd komt voor hobby’s, reizen of rust. Chris Budde dacht daar nét iets anders over.

Waarom ben je vrijwilliger geworden bij QUIET Oosterhout?

“Ik heb op zich al best veel hobby’s, maar ik wil vooral iets blijven betekenen voor een ander. Via QUIET vond ik een manier om mijn tijd, ervaring en betrokkenheid in te zetten voor mensen die dat goed kunnen gebruiken. Als vrijwilliger binnen het Team Versterken ontmoet ik regelmatig members en merk ik hoe belangrijk een luisterend oor kan zijn. Ik voelde dat ik iets terug wilde doen voor de maatschappij.”

Hoe ben je bij QUIET terechtgekomen en wat doe je?

“Via een bestuurslid kwam ik in contact met QUIET Oosterhout. Het concept sprak me direct aan. Geen ingewikkelde regels of procedures, maar mensen ontmoeten, luisteren en er zijn voor elkaar.

Ik ben sinds het begin betrokken bij Team Versterken. Tijdens de inloopmomenten bij Floralia schenk ik koffie, maak ik een praatje en luister ik naar de verhalen van members. Mensen kunnen bij mij terecht met een vraag, voor een gesprek of gewoon wat gezelligheid. Mensen moeten hun verhaal kunnen vertellen zonder schaamte. Soms helpt het al als iemand merkt dat hij niet alleen staat.

Ik weet dat financiële problemen iedereen kunnen overkomen. Een scheiding, ziekte, verlies van werk of een andere ingrijpende gebeurtenis kunnen ervoor zorgen dat het leven plotseling verandert. Daarom vind ik het belangrijk om mensen zonder oordeel te benaderen.”

Wanneer heb jij het gevoel dat jouw vrijwilligerswerk echt verschil maakt?

“De meerwaarde zit voor mij vaak in kleine momenten. Als mensen zich op hun gemak voelen, samen kunnen lachen en weer terugkomen, dan weet ik dat we iets goed doen. Het gaat natuurlijk niet altijd om grote oplossingen. Soms is het al waardevol als iemand zijn verhaal kwijt kan of merkt dat hij niet de enige is die met geldzorgen leeft. Ik haal veel voldoening uit het zien van die kleine veranderingen.

En wat me daarbij extra motiveert, zijn de kinderen. Kinderen moeten dezelfde kansen krijgen als ieder ander kind. Zij kunnen er niets aan doen dat er thuis geldzorgen zijn.”

Als je één boodschap mocht meegeven over stille armoede, welke zou dat zijn?

“Ik hoop dat meer mensen zich bewust worden van stille armoede. Je ziet vaak niet aan iemand dat het financieel moeilijk gaat.

Mensen hebben snel een oordeel klaar, terwijl zij het verhaal achter de situatie niet kennen. Niemand kiest ervoor om in armoede te leven. Armoede is bovendien overal. Misschien staat iemand met financiële zorgen naast je in de supermarkt, loopt diegene door dezelfde winkelstraat of staat hij naast je langs het voetbalveld. Armoede is veel dichterbij dan we denken. Een luisterend oor, begrip of een helpende hand kan voor iemand een wereld van verschil maken.”